🔻وقتی بیماری پارکینسون باعث شد دو زن با وجود ۳۱ سال اختلاف سنی، دوست و همخانه شوند
🔹 دو همخانه با ٣١ سال اختلاف سنی در همیلتون انتاریو، داستانی الهام‌بخش از رهایی، دوستی و زندگی بدون پنهان‌کاری را رقم زده‌اند.
🔹 خانم Li Jiang، سی‌وپنج‌ساله و خانم Elaine Jongsma شصت‌وشش‌ساله، سال‌ها بیماری پارکینسون خود را از دیگران مخفی می‌کردند، اما امروز می‌گویند کنار هم «می‌توانند خود واقعی‌شان باشند.»
🔹 آنها پس از یک سفر دوچرخه‌سواری بیش از ٢ هزار کیلومتری در بریتیش کلمبیا و آلبرتا که برای آگاهی‌رسانی درباره پارکینسون برگزار شده بود، با هم آشنا شدند.
🔹 خانم Li قرار بود برای ادامه تحصیل در McMaster University به همیلتون بیاید و Elaine هم یک اتاق خالی داشت.
🔹 زندگی در یک خانه مشترک حالا برای هر دو به معنای آرامش و پذیرش است. گریه‌های بی‌دلیل Li یا خزیدن صبحگاهی Elaine در تختش قبل از اثر کردن داروها، هیچ‌کدام باعث قضاوت نمی‌شود.
🔹 آنها می‌گویند زندگی با فردی که تجربه مشابه دارد، شجاعت و آزادی می‌دهد؛ چیزی که در زندگی تنها یا با همخانه‌های معمولی پیدا نمی‌شد.
🔹 متخصصان هم تاکید می‌کنند زنان مبتلا به پارکینسون بیشتر از مردان علائم غیرحرکتی مانند اضطراب، افسردگی و خستگی را تجربه می‌کنند و اغلب دیرتر تشخیص می‌گیرند. طبق آمار Parkinson Canada، در سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ حدود ۱۴ هزار و ۸۰۰ نفر مبتلا شناسایی شده‌اند؛ ۶۰ درصد مرد و ۴۰ درصد زن.
🔹 خانم Li از نوجوانی علائم را داشت و در ٢١ سالگی با دو جهش ژنتیکی نادر تشخیص گرفت. خانم Elaine نیز در ٥٠ سالگی با لرزش و بی‌حسی دست راستش متوجه بیماری شد و می‌گوید مدتی فکر می‌کرد «زندگی‌اش تمام شده.»
🔹 اما امروز هر دو می‌گویند حرکت، ورزش و مهم‌تر از همه همراهی یک دوست هم‌مسیر باعث شده این مسیر تنها نباشد: «وقتی کسی هست که واقعا بفهمد، احساس می‌کنی تنها نیستی.»
❤️ پست خوبی بود؟ لایک کنید
✍🏻 سوالی دارید؟ کامنت بگذارید
🔄 به درد کسی می‌خورد؟ فوروارد کنید
✅ بعدا ممکن است به دردتان بخورد؟ سیو کنید
@AtashDaily
🔹 دو همخانه با ٣١ سال اختلاف سنی در همیلتون انتاریو، داستانی الهام‌بخش از رهایی، دوستی و زندگی بدون پنهان‌کاری را رقم زده‌اند.
🔹 خانم Li Jiang، سی‌وپنج‌ساله و خانم Elaine Jongsma شصت‌وشش‌ساله، سال‌ها بیماری پارکینسون خود را از دیگران مخفی می‌کردند، اما امروز می‌گویند کنار هم «می‌توانند خود واقعی‌شان باشند.»
🔹 آنها پس از یک سفر دوچرخه‌سواری بیش از ٢ هزار کیلومتری در بریتیش کلمبیا و آلبرتا که برای آگاهی‌رسانی درباره پارکینسون برگزار شده بود، با هم آشنا شدند.
🔹 خانم Li قرار بود برای ادامه تحصیل در McMaster University به همیلتون بیاید و Elaine هم یک اتاق خالی داشت.
🔹 زندگی در یک خانه مشترک حالا برای هر دو به معنای آرامش و پذیرش است. گریه‌های بی‌دلیل Li یا خزیدن صبحگاهی Elaine در تختش قبل از اثر کردن داروها، هیچ‌کدام باعث قضاوت نمی‌شود.
🔹 آنها می‌گویند زندگی با فردی که تجربه مشابه دارد، شجاعت و آزادی می‌دهد؛ چیزی که در زندگی تنها یا با همخانه‌های معمولی پیدا نمی‌شد.
🔹 متخصصان هم تاکید می‌کنند زنان مبتلا به پارکینسون بیشتر از مردان علائم غیرحرکتی مانند اضطراب، افسردگی و خستگی را تجربه می‌کنند و اغلب دیرتر تشخیص می‌گیرند. طبق آمار Parkinson Canada، در سال‌های ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ حدود ۱۴ هزار و ۸۰۰ نفر مبتلا شناسایی شده‌اند؛ ۶۰ درصد مرد و ۴۰ درصد زن.
🔹 خانم Li از نوجوانی علائم را داشت و در ٢١ سالگی با دو جهش ژنتیکی نادر تشخیص گرفت. خانم Elaine نیز در ٥٠ سالگی با لرزش و بی‌حسی دست راستش متوجه بیماری شد و می‌گوید مدتی فکر می‌کرد «زندگی‌اش تمام شده.»
🔹 اما امروز هر دو می‌گویند حرکت، ورزش و مهم‌تر از همه همراهی یک دوست هم‌مسیر باعث شده این مسیر تنها نباشد: «وقتی کسی هست که واقعا بفهمد، احساس می‌کنی تنها نیستی.»
❤️ پست خوبی بود؟ لایک کنید
✍🏻 سوالی دارید؟ کامنت بگذارید
🔄 به درد کسی می‌خورد؟ فوروارد کنید
✅ بعدا ممکن است به دردتان بخورد؟ سیو کنید
@AtashDaily
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment