ارج، تکرار اشتباهات گذشته برای احیا (2/1)
کارخانه ارج در سال1316 توسط خلیل ارجمند، استاد دانشکده فنی دانشگاه تهران شروع به کار کرد. نخستین تولیدات این کارخانه صندلی های تاشوی فلزی بود که همه ما به یاد داریم که حتی تا چند دهه پیش در برخی اماکن از آن ها استفاده میشد. این کارخانه به مرور با افزایش بازدهی و در دهه40 شمسی شروع به تولید وازم خانگی، مثل کولر، ماشین رخت شویی و یخچال و... کرد. پس از انقلاب طبق سنت ناشایستی که در آن سال ها رواج داشت کارخانه ارج به بهانه هایی مثل بدهی به سازمان صنایع به مانند سایر صنایع بزرگ کشور به نفع دولت مصادره شد. این کارخانه تا دهه 70 با زیان در تولید مواجه شد که این زیان دیگر توجیهی برای تولید محصول باقی نمی گذاشت. در این میان که این کارخانه روز های خوشی را سپری نمیکرد، از این کارخانه ای که به اصطلاح در اختیار دولت بود اختلاسی بزرگ تسط مدیران دولتی آن زمانش شکل گرفت که به کلی سبب از پا افتادن کارخانه ارج شد. این کارخانه به سختی و بازیانی که هر ساله بر دوش دولت میگذاشت به فعالیت خود ادامه داد تا این که این کارخانه در سال1395 توسط مراجع قضایی پلمپ گردید.
برخی کارشناسان اقتصادی دلیل سقوط کارخانه ارج را ورود کالاهای مشابه خارجی میدانند، این درحالی است که بر تمام کالاهای وارداتی مبلغی برای گمرک اضافه میشد و رقابت را به ظاهر به نفع صنایع داخلی میکرد. اما گروهی دیگر علت شکست این کارخانه را دولتی بودن آن و قراردادن مدیران دولتی فاسد در راس آن میدانند که در برهه ای از زمان تولید این کارخانه، با اختلاس رقمی بزرگ ضربه نهایی برای نابودی را یه این کارخانه وارد کردند.
دولتی ها ازاتهام گروه دوم از کارشناسان اقتصادی با بهانه قرار دادن 75% سهام این شرکت در دست برخی با عوان های مانند خصولتی سرباز میزنند، بعضا خبر میرسید که زمانی مالکیت این کارخانه به بانک ملی رسیده، این درحالی است که برخی از اعضای هئیت مدیره، و اعضای تیم مدیریتی این کارخانه مستقیم توسط وزارت صمت منصوب میشدند و از قضا همان مدیرانی دولتی در بحث اختلاسی که در دهه70 رخ داد، به نوعی خواسته یا ناخواسته شریک بودند.
✅ @karkhone