پس از خرداد ۱۳۵۷ که اثرات دوره‌ی رکود اقتصادی به‌ویژه در بخش ساختمان‌سازی پدیدار شد و دولت با تعیین سقف معینی برای افزایش دستمزدها و لغو پاداش‌های سالانه که معمولاً به همه کارمندان دولتی می‌پرداخت، شمار اعتصاب‌ها به‌سرعت بالا رفت. در نیمه‌های تابستان، کاهش حقوق و دستمزدها شروع شد، شمار بیکاران تقریباً از صفر به ۴۰۰ هزار نفر رسید و حقوق خالص در بخش ساختمان‌سازی حدود ۳۰ درصد پایین آمد. شاه هم در یک کنفرانس مطبوعاتی - تلویزیونی، علیه حقوق و دستمزدهای بالا و بهره‌وری پایین سخن گفت. او که معتقد بود «دولت رفاه» کارگران را با «پشم نرم» پوشانده است، گفت:
«این قابل تحمل نیست. آن‌هایی را که کار نمی‌کنند دُم‌شان را می‌گیریم و مثل موش بیرون می‌اندازیم. کسی که کارش را به‌درستی انجام نمی‌دهد، نه‌تنها به وجدان، بلکه به وظیفه میهنی خود هم خیانت می‌کند... من به‌خاطر دارم که چند سال پیش یک بنّا - که اکنون آن‌چنان خواهان دارد که مردم باید برایش چاپلوسی کنند - حاضر بود تنها برای یک وعده غذا همه‌ی روز را کار کند و هرگز کار کافی گیر نمی‌آورد. اما امروزه، در این مرحله‌ی انتقالی کشور، که به کارگران بیشتری نیازمندیم باید به آنان التماس کنیم.»
شاه در پایان مصاحبه از مردم خواست تا بیشتر کار کنند، از خود‌گذشتگی بیشتری نشان دهند، کمربندهای خود را محکم کنند و خواست‌های اقتصادی خود را پایین آورند.
در پیش‌گرفتن این سیاست سخت‌گیرانه نسبت به کارگران، چندین اعتصاب صنعتی به‌دنبال داشت. در خرداد ۵۷، کارکنان نیروگاه‌های برق تهران و شهرهای جنوبی، شبکه آب تهران و یک کارخانه بزرگ صنعتی نزدیک تهران، در اعتراض به لغو پاداش های سالانه اعتصاب کردند. در اواسط تیرماه، بیش از ۶۰۰ کارگر اداره بهداری آبادان دست از کار کشیدند و خواستار بیمه درمانی، پاداش سالانه و ۲۰ درصد افزایش حقوق به منظور رویارویی با تورم شدند. در اوایل مردادماه، ۱۷۵۰ کارگر کارخانه‌ی بافندگی بهشهر اعتصاب کردند و خواستار دستمزد بیشتر و انتخابات اتحادیه‌‌ای آزاد شدند. در همین ماه، ۲۰۰۰ تن از کارکنان ماشین‌سازی تبریز که خواستار پرداخت پاداش سالانه، دستمزدهای بیشتر و مسکن بهتر بودند، مدت دو هفته دست از کار کشیدند. در شهریور‌ماه نیز کارکنان کارخانه‌ی کاغذ‌سازی فارس، خودروسازی تهران و تاسیسات آب و ماشین‌سازی اهواز اعتصاب کردند.
کارگران ناراضی علاوه بر اعتصاب، به تظاهرات نیز روی آوردند. نخستین تظاهرات بزرگی که کارگران پرشماری در آن شرکت کردند، تظاهرات ۳۱ تیرماه ۵۷ در مشهد بود...
📕 ایران بین دو انقلاب
🖌 یرواند آبراهامیان
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
«این قابل تحمل نیست. آن‌هایی را که کار نمی‌کنند دُم‌شان را می‌گیریم و مثل موش بیرون می‌اندازیم. کسی که کارش را به‌درستی انجام نمی‌دهد، نه‌تنها به وجدان، بلکه به وظیفه میهنی خود هم خیانت می‌کند... من به‌خاطر دارم که چند سال پیش یک بنّا - که اکنون آن‌چنان خواهان دارد که مردم باید برایش چاپلوسی کنند - حاضر بود تنها برای یک وعده غذا همه‌ی روز را کار کند و هرگز کار کافی گیر نمی‌آورد. اما امروزه، در این مرحله‌ی انتقالی کشور، که به کارگران بیشتری نیازمندیم باید به آنان التماس کنیم.»
شاه در پایان مصاحبه از مردم خواست تا بیشتر کار کنند، از خود‌گذشتگی بیشتری نشان دهند، کمربندهای خود را محکم کنند و خواست‌های اقتصادی خود را پایین آورند.
در پیش‌گرفتن این سیاست سخت‌گیرانه نسبت به کارگران، چندین اعتصاب صنعتی به‌دنبال داشت. در خرداد ۵۷، کارکنان نیروگاه‌های برق تهران و شهرهای جنوبی، شبکه آب تهران و یک کارخانه بزرگ صنعتی نزدیک تهران، در اعتراض به لغو پاداش های سالانه اعتصاب کردند. در اواسط تیرماه، بیش از ۶۰۰ کارگر اداره بهداری آبادان دست از کار کشیدند و خواستار بیمه درمانی، پاداش سالانه و ۲۰ درصد افزایش حقوق به منظور رویارویی با تورم شدند. در اوایل مردادماه، ۱۷۵۰ کارگر کارخانه‌ی بافندگی بهشهر اعتصاب کردند و خواستار دستمزد بیشتر و انتخابات اتحادیه‌‌ای آزاد شدند. در همین ماه، ۲۰۰۰ تن از کارکنان ماشین‌سازی تبریز که خواستار پرداخت پاداش سالانه، دستمزدهای بیشتر و مسکن بهتر بودند، مدت دو هفته دست از کار کشیدند. در شهریور‌ماه نیز کارکنان کارخانه‌ی کاغذ‌سازی فارس، خودروسازی تهران و تاسیسات آب و ماشین‌سازی اهواز اعتصاب کردند.
کارگران ناراضی علاوه بر اعتصاب، به تظاهرات نیز روی آوردند. نخستین تظاهرات بزرگی که کارگران پرشماری در آن شرکت کردند، تظاهرات ۳۱ تیرماه ۵۷ در مشهد بود...
📕 ایران بین دو انقلاب
🖌 یرواند آبراهامیان
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment