اندر رحلت «بانو روحی» همسر آیتالله جوادی آملی
✍نفیسه مرادی
در ایام شهادت امیرمؤمنان علی علیه السلام، بانو سکینه روحی همسر آیتالله جوادی آملی به رحمت خدا رفت؛
تصاویر اشکهای آیتالله در فراق همسر خویش از سوی کاربران با ذوق و شوق بازنشر شد که رفتار ایشان تفسیر کتاب «زن در آینه جلال و جمال» است؛ شاگردان ایشان دوعبارت "زن سکینه است" و "روحی فداه" را همچون "ذات اقدس اله " بارها از ایشان شنیده بودند.
ذوقزدگی کاربران از رفتار آیتالله در بدرقه همسرشان به سرای دیگر، گویای این مطلب است که جامعه مذهبی از اتفاقهایی که پیرامون مسئله زن در اسلام مطرح میشود و حتی خود با آن مواجه است، خسته است و رفتار آیتالله، نسیم خنکی بود بر پیکر رنجیده جامعه مذهبی.
بدنه مذهبی جامعه به خصوص فعالان حوزه زنان؛ به جهت دفاع از دین خود را موظف به پاسخگویی و رفع شبهات و توجیه برخی کردارها میدانند و البته بی پایان دیدن این مسیر، خستگی را مضاعف کرده است. اما به یکباره اشکهای بی امان آیتالله جوادی آملی در فراق همسر و کشیدن عبا بر سر که رفتاری برخلاف عرف مرسوم بود و حالت سوگواری ایشان را بیش از پیش نمایان میکرد، هم چون نسیم خنکی بر جان خسته این قشر وزیدن گرفت؛ چرا که از قدیم گفتهاند: دو صد گفته چون نیم کردار نیست و الحق و الانصاف رفتار آیتالله، متفاوت از رفتارهای رسمی و خشک متداول در میان برخی شخصیتها بود و البته رابطه عاطفی عمیق ایشان با همسر مرحوم را نشان میداد.
افزون براین، گاه منش علما نسبت به همسر خویش کریمانه بوده و هست، اما به دلایل مختلفی آن طور که باید و شاید رسانهای نشده است. برای نمونه علامه طباطبایی که نوشتن المیزان را به جز روز عاشورا تعطیل نمیکرد، به خاطر بیماری همسر، قریب به یک ماه دست از نوشتن برداشت و از همسر خود پرستاریکرد و پس از فوت ایشان هم بسیار گریست و هم تا چند سال هر روز به زیارت مزار ایشان میرفت. اما پر رنگ نبودن چنین سلوک و منشی و عیان بودن رفتارها و گفتارهای مناقشه برانگیز نسبت به زنان، بستر مناسبی را برای ایجاد شبهات پیرامون مسئله زن در اسلام فراهم نموده است، به طوری که رفتاری طبیعی از سوی یک آیتالله در تشییع همسر خود، چنین با استقبال بدنه مذهبی جامعه مواجه میگردد.
@kherad_jensi