حدّی از ریاکاری اجتناب‌ناپذیر است. همیشه بین حرف دل آدمی با آن چه جرأت می‌کند به زبان بیاورد فاصله‌ای هست. ما معمولاً مجبوریم حرف‌هایمان را در دلمان حبس کنیم یا آن که به شدّت رقیقشان ‌کنیم، گاهی از ترس قضاوت مردم و گاهی از هراس تعقیب حکومت.

و امّا هرچه گره‌های تعصب اجتماعی و سانسور حکومتی تنگ‌تر باشند، حقیقت و صداقت کمیاب‌تر می‌شوند و ریاکاری ناگزیرتر. تا جایی که یکباره به اطرافت نگاه می‌کنی و می‌بینی امنیت و پیشرفت شغلی اکثر روزنامه‌نگاران حرفه‌ای ناشی از مهارت استادانه‌شان در ریاکاری است. آن‌ها به خوبی آموخته و کاملاً عادت کرده‌اند که فاصله مطمئنه را بین بیاناتشان با منویات قلبی‌شان رعایت کنند، و کلمات مؤدّبانه‌شان با توجّه کامل به محدودیت‌های رسمی و غیررسمی آزادی بیان تنظیم ‌شود.

من باب مثال عرض می‌کنم، شما ممکن است خبر مرگ چند زندانی را بشنوید که طبق قانون قرار بوده قوّه قضاییه مسئول تأمین سلامت و امنیتشان در دوران حبس باشد. موسیقی متن این خبر هم مثل همیشه قدقدهای عدالت‌طلبانه حکومت و هوچی‌هایش در حمایت از حقوق مردم مظلوم غزّه است. با آن که در این شرایط بزرگ شده‌اید و به همه چیزش خو گرفته‌اید، امّا احتمال دارد هنوز هم اعصابتان از این دورویی خرد شود و دلتان بخواهد فریاد بکشید که: «اگر راست می‌گویید عدالت را در زندان‌هایتان رعایت کنید پدرسگ‌ها!».

امّا نمی‌شود که چنین چیزی گفت. توهین‌آمیز است. معیارهای حرفه‌ای را نقض می‌کند. عرض کردم که خدمتتان: حدّی از ریاکاری اجتناب‌ناپذیر است. و گاهی شرایط طوری است که این حد خیلی زیاد می‌شود. خیلی. تا جایی که آدمی ممکن است در لحظاتی حس کند این دیگر زندگی آغشته به ریا نیست، این خود ریاست که دست و پا درآورده و نفس می‌کشد و نطق می‌کند.

و اگر به اندازه کافی از چیزی که هستم خجالت می‌کشیدم، لابد چیز دیگری می‌شدم.

https://t.me/AmirrezaAbdolii/