پس از یک قرن پیشرفت بی سابقه ما در فهم جهان، ما توانستیم جهان را در مقیاس هایی تحقیق کنیم که قبل ها غیر قابل تصور بود. ما ماهیت انفجار بزرگ را تا اولین لحظاتش فهمیدیم و وجود صد ها میلیارد کهکشان جدید را کشف کردیم. ما فهمیدیم که 99 درصد از جهان برای ما نامرئی است، که این شامل ماده تاریک می شود که کاملا از ذرات متفاوتی تشکیل یافته است و حتی انرژی تاریک که منشا اش تا به امروز نامعلوم و مرموز مانده است.
و سوای همه اینها ممکن است فیزیک به علم محیطی تبدیل شود. ثوابت بنیادی جهانی که تا به امروز از اهمیت خاصی برخوردار بوده اند، ممکن است از لحاظ محیطی کامال تصادفی باشند. اگر ما فیزیکدانان تصمیم بگیریم خودمان و علممان را بسیار جدی بگیریم، به نظر می آید که جهانمان را نیز خیلی جدی گرفته ایم. شاید ما واقعا اهمیت زیادی به "هیچ چیز" می دهیم. شاید ما "هیچ چیز" را بیش از اندازه که در جهان ما تاثیر دارد بزرگش کردیم! ممکن است جهان ما یکی از وقایع موجود در اقیانوس احتمالات چند جهانی است. ممکن است ما هیچ وقت نتوانیم به نظریه ای دست یابیم که بگوید چرا جهان اینگونه است.
و شاید ما بتوانیم.

📚 جهانی از عدم ص 107

🆔 @abarnoakhtar

Comments

Be the first to add a comment