ان‌در امیدواری...
وَ ما با سنگ
قوطی‌ها را می‌زدیم
زن‌ها را می‌زدیم
قوطی‌ها
از روی چوب‌ها نیفتادند
تنها کج و کوله
منتظر ابرها شدند
که بر زخم‌های شان بتادین بزند
ابر
سینه‌ی زن‌ها بود
برای سنگ‌ها هم
می‌جوشید
📓
اوراد حاشا
🖋
فریاد ناصری
🖨
نشر نصیرا_چاپ 93_صفحه 18
آن پدر را چه کسی چنان بار آورده است؟ مغزش را چه کسی با چیزهایی چنین متعفن پر کرده است؟ جامعه، حکومت، ایدئولوژی
Comments
Be the first to add a comment
