صبح شرفیاب شدم. مقدار زیادی کارهای جاری بود، به طوری که شرفیابی من دو ساعت طول کشید و باعث ناراحتی اشخاص شد که منتظر شرفیابی بودند. ولی در عین حال صحبتهای دیگر هم شد. از جمله وضع انفلاسیون اروپا و این که مثلاً در انگلستان که انفلاسیون ۲۶% است. توسعۀ اقتصادی زیر صفر میباشد. در فرانسه توسعۀ اقتصادی در حدود صفر، در آلمان شاید یکی دو در صد بالای صفر. فرمودند: این ایران است که #توسعه_اقتصادی در حدود ۳۰% دارد که در دنیا بینظیر است. عرض کردم: ۳۰٪ که فکر نمی کنم، ولی البته بالای ۱۵٪ هم که باشد یک {پدیده} phenomene اقتصادی است. فرمودند: حالا نرخها را هم کنترل خواهیم کرد که #گرانی بیش از ۵% نباشد. عرض کردم در اصطلاح اقتصادیون این غیر ممکن است، زیرا میگویند کسی که سربالایی راه میرود طبیعتاً باید به نفس زدن بیفتد. فرمودند با این وصف این کار را خواهیم کرد. عرض کردم ان شاء الله اعلیحضرت همایونی هر کاری را که تصمیم فرمایید انجام میشود، منتها باید عوامل و قوانین لایتغیّر اقتصادی را هم در نظر داشت. نخواستم عرض کنم که ممکن است خیلی مطلب صحیح به عرض مبارک نرسانند، ولی اگر بعدها هم این انتظار را داشته باشند، این عرض را خواهم کرد، ولی ماشاء الله شاهنشاه آن قدر به این کشور علاقمند است که همه چیز را برای ایران بالاتر و والاتر از همۀ دنیا میخواهد، یعنی شعار ما ایران بالاتر از همه است (شعار آلمان هیتلری) حال اگر بر زبان جاری نمی کنیم، مطلب دیگری است. عرض کردم حالا اغلب ایرانیها این مزایا و این عظمتی که در پرتو توجهات شاهنشاه پیدا شده است قدر میدانند و دیگر غیر محسوس مغرور شده اند. عرض کردم در پاریس که بودم دو دانشجوی ایرانی در هتل به من مراجعه کردند و شکایت کردند با وصف آن که میگوییم ایرانی هستیم باز هم هتل چی پدر سوخته میگوید جا نداریم. شاهنشاه خیلی خندیدند و خوششان آمد.