❈ اراده‌ای برای باور کردن یا باور نکردن
ما نیازمند اراده‌ای برای باور کردن نیستیم، بلکه نیازمند اراده‌ای برای دریافتنیم. (برتراند راسل)
بخشی از وظیفه‌ی ارزیابی انتقادی ادعایی غیر عادی، کنترل گرایش خودمان به باور کردن یا باور نکردن بدون دلیل خوب است. برای برخی افراد، نیاز به باور کردن پدیده‌های پارانرمال بسیار قوی است – آنچنان قوی که در برخی موارد، افراد از پذیرفتن اعترافات سایرین، که به قلابی بودن شاهکارهای پارانرمال خود اذعان می‌کنند (و گاهی آن را نشان می‌دهند)، سر باز می‌زنند. گوستاو یاهودا این مثال را می‌آورد: پس از شام من به همراه شش نفر مشغول گپ زدن بودیم که صحبت به امور فراطبیعی کشیده شد. جلسه‌ی احضار روح فی‌البداهه‌ای پیشنهاد شد، و ما همگی به دور میز گرد بزرگی نشستیم. ایده مبتنی بر مطرح نمودن پرسش‌ها و پاسخ دادن آن‌ها توسط ارواح به صورت یک ضربه برای «بله» و دو ضربه برای «نه» بود. پرسش یکم مطرح شد ولی چیزی رخ نداد. ما چند دقیقه‌ای در نیمه تاریکی با اضطرابی فزاینده نشسته بودیم. برای رهایی از خستگی، من در صندلی‌ام تکانی خوردم، و تصادفاً ضربه‌ای به میز زدم، و با حیرت دریافتم که این ضربه به عنوان پاسخ مورد نظر گرفته شد. پس از کمی کلنجار با وجدانم، میل به آزمودن فرصت به دست آمده پیروز شد؛ به خودم گفتم که بعد از مدتی این کلک را آشکار می‌کنم و آن را به حساب شوخی می‌گذارم. برای نیم ساعتی بدون این که کم‌ترین شکی برانگیزم، خیلی وقیحانه با نوک کفشم به میز میزدم. کم کم داشتم دل به دریا میزدم که رازم را فاش کنم که یکی از اشخاص از روح خواست تجسم پیدا کند. سکوت طولانی ناخوشایندی حکمفرما شد، و بعد یکی زمزمه کرد «آنجاست، آن گوشه – یک کوتوله‌ی خاکستری». این گفته چنان با قاطعیت بود که وقتی به آنجا نگریستم، تقریباً توقع داشتم چیزی را ببینم. در آنجا چیزی نبود به جز سایه‌ای کمرنگ از پرده‌ای که با نسیمی آرام تکان می‌خورد. دو نفر دیگر ادعا کردند که کوتوله را به وضوح دیده‌اند ... حدود یک سال پس از آن احضار روح، من با یکی از شرکت کنندگان دیداری داشتم. با یادآوری آن شب، وی به من گفت که قبلا نسبت به عالم غیب شک داشته است، ولی آن تجربه او را متقاعد کرده است. با شنیدن این حرف، حس گناهکاری کاملا بر من چیره شده و تصمیم گرفتم خودم را خلاص کنم. یک بار دیگر حساب من غلط از آب درآمد —او اصلا حرفم را باور نکرد.
📕 برشی از کتاب، چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ / تئودورشیک، لوئیس وُن
@science4lifee
#تفکر_نقادانه #تئودورشیک #اراده_باور #روح
ما نیازمند اراده‌ای برای باور کردن نیستیم، بلکه نیازمند اراده‌ای برای دریافتنیم. (برتراند راسل)
بخشی از وظیفه‌ی ارزیابی انتقادی ادعایی غیر عادی، کنترل گرایش خودمان به باور کردن یا باور نکردن بدون دلیل خوب است. برای برخی افراد، نیاز به باور کردن پدیده‌های پارانرمال بسیار قوی است – آنچنان قوی که در برخی موارد، افراد از پذیرفتن اعترافات سایرین، که به قلابی بودن شاهکارهای پارانرمال خود اذعان می‌کنند (و گاهی آن را نشان می‌دهند)، سر باز می‌زنند. گوستاو یاهودا این مثال را می‌آورد: پس از شام من به همراه شش نفر مشغول گپ زدن بودیم که صحبت به امور فراطبیعی کشیده شد. جلسه‌ی احضار روح فی‌البداهه‌ای پیشنهاد شد، و ما همگی به دور میز گرد بزرگی نشستیم. ایده مبتنی بر مطرح نمودن پرسش‌ها و پاسخ دادن آن‌ها توسط ارواح به صورت یک ضربه برای «بله» و دو ضربه برای «نه» بود. پرسش یکم مطرح شد ولی چیزی رخ نداد. ما چند دقیقه‌ای در نیمه تاریکی با اضطرابی فزاینده نشسته بودیم. برای رهایی از خستگی، من در صندلی‌ام تکانی خوردم، و تصادفاً ضربه‌ای به میز زدم، و با حیرت دریافتم که این ضربه به عنوان پاسخ مورد نظر گرفته شد. پس از کمی کلنجار با وجدانم، میل به آزمودن فرصت به دست آمده پیروز شد؛ به خودم گفتم که بعد از مدتی این کلک را آشکار می‌کنم و آن را به حساب شوخی می‌گذارم. برای نیم ساعتی بدون این که کم‌ترین شکی برانگیزم، خیلی وقیحانه با نوک کفشم به میز میزدم. کم کم داشتم دل به دریا میزدم که رازم را فاش کنم که یکی از اشخاص از روح خواست تجسم پیدا کند. سکوت طولانی ناخوشایندی حکمفرما شد، و بعد یکی زمزمه کرد «آنجاست، آن گوشه – یک کوتوله‌ی خاکستری». این گفته چنان با قاطعیت بود که وقتی به آنجا نگریستم، تقریباً توقع داشتم چیزی را ببینم. در آنجا چیزی نبود به جز سایه‌ای کمرنگ از پرده‌ای که با نسیمی آرام تکان می‌خورد. دو نفر دیگر ادعا کردند که کوتوله را به وضوح دیده‌اند ... حدود یک سال پس از آن احضار روح، من با یکی از شرکت کنندگان دیداری داشتم. با یادآوری آن شب، وی به من گفت که قبلا نسبت به عالم غیب شک داشته است، ولی آن تجربه او را متقاعد کرده است. با شنیدن این حرف، حس گناهکاری کاملا بر من چیره شده و تصمیم گرفتم خودم را خلاص کنم. یک بار دیگر حساب من غلط از آب درآمد —او اصلا حرفم را باور نکرد.
📕 برشی از کتاب، چگونه درباره‌ی چیزهای عجیب بیندیشیم؟ / تئودورشیک، لوئیس وُن
@science4lifee
#تفکر_نقادانه #تئودورشیک #اراده_باور #روح
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment