یکی از چالشهای اساسی امنیت سایبری در ایران، نبود یک چارچوب ملی استاندارد برای تعریف نقشها، مهارتها و صلاحیتهای نیروی انسانی است. در بسیاری از سازمانها، عناوینی مانند SOC Analyst، Threat Hunter، Incident Responder یا Security Architect بدون شرح وظایف، مهارتهای موردنیاز و معیارهای ارزیابی یکسان بهکار میروند. نتیجه آن، تفاوت چشمگیر در کیفیت نیروها، آموزشهای پراکنده و دشواری در جذب، ارزیابی و توسعه متخصصان است.
الگویی مشابه DoD 8140 میتواند این مشکل را برطرف کند. در چنین مدلی، برای هر نقش امنیتی، وظایف، دانش، مهارتها، تجربه و مسیر آموزشی مشخص میشود و استخدام یا ارتقای افراد بر اساس شایستگی واقعی انجام میگیرد، نه صرفاً داشتن یک مدرک یا گواهینامه. این رویکرد همچنین به دانشگاهها، مراکز آموزشی، شرکتهای MSSP، نهادهای حاکمیتی و سازمانهای بزرگ کمک میکند تا زبان مشترکی برای توسعه سرمایه انسانی امنیت سایبری داشته باشند.
برای کشوری که با کمبود نیروی متخصص و تهدیدات پیشرفته سایبری مواجه است، نهادینهسازی چنین چارچوبی میتواند گامی مهم در افزایش آمادگی ملی، ارتقای کیفیت خدمات امنیتی و شکلگیری یک نظام حرفهای و قابلارزیابی برای نیروی کار امنیت سایبری باشد.