«پارادوکس جالب این است که وقتی خودم را همان‌گونه که هستم می‌پذیرم، می‌توانم تغییر کنم.»

— کارل راجرز
ما معمولاً فکر می‌کنیم برای تغییر کردن باید اول از خودمان ناراضی باشیم. با خودمان می‌گوییم: «وقتی بهتر شدم، وقتی این ویژگی را از بین بردم، وقتی دیگر این اشتباه را تکرار نکردم، آن‌وقت خودم را می‌پذیرم.» اما راجرز دقیقاً نقطه مقابل این نگاه را مطرح می‌کند: تغییر سالم می‌تواند از جایی شروع شود که دیگر مجبور نیستیم برای دیدن واقعیت خودمان فرار کنیم یا آن را انکار کنیم.

پذیرش به معنای تأیید همه رفتارها و ضعف‌ها نیست. یعنی بتوانی بگویی: «بله، این بخشی از وضعیت فعلی من است؛ حالا که آن را می‌بینم، می‌توانم انتخاب کنم که چه چیزی را تغییر بدهم.» وقتی جنگ با خودت کمتر می‌شود، انرژی بیشتری برای شناختن خودت و رشد کردن باقی می‌ماند. شاید به همین دلیل، گاهی پذیرفتن خود، نه نقطه پایان رشد، بلکه نقطه شروع واقعی آن باشد.