خدایی که در اندوه ما شریک است!

«شخصی که از دست داده‌ای تنبیه یا آزمونی از طرف خدا نیست. باید بدانی که خدا هم در این درد با تو شریک است و می‌خواهد تو را به امیدواری و آرامش هدایت کند. او هم با تو اندوهگین است.»

این حرف‌ها را کارن کاتافیاس در کتاب «کنار آمدن با سوگ عزیزان» نوشته. این نگاه متاثر از خداباوری گشوده یا الهیات گشوده است که از اثرپذیری خدا دفاع می‌کند. در خداباوری گشوده از کمال خدا است که به اقتضای محبت و شفقت همراه با مخلوق خود رنج بکشد.

در این تصویر، خدا دیگر آن ابتلاگر فارغ‌دلی نیست که ما را به محنت گرفتار می‌کند و آسوده‌خاطر به نظاره‌ی دست و پا زدن‌های رقت‌انگیز ما می‌نشیند. نه؛ در این تصویر، خدا شریک ماست. کنار ماست. فاصله‌ها برداشته شده و او را در میان زاری‌های خویش زیارت می‌کنیم. در متن محنت ماست و نه بیرون از آن. مولانا می‌گفت:

ناله بخشی خستگان را تا بدان ساکن شوند
چون حقیقت بنگرم در درد ما نالان تویی

به نظر می‌رسد در این الگو بهتر می‌توان با خدا ارتباط گرفت. خدایی که از رنج ما متاثر می‌شود، خدای نزدیک‌تری است. خدای کامل‌تری است.

صدیق قطبی

جان آگه با #فرهیختگان