⭕️ چه بر سر شوراهای شهر و روستا آمد؟
📌 فساد و تباهی ساختاری حکومت اسلامی اعضای شوراها را به دلال و کارچاقکن تبدیل کرده است
♦️در دوره پنجم شوراها تقریبا هفتهای نبود که خبر بازداشت چند عضو شورای یک شهر یا گاه همه اعضای آن منتشر نشود یا گزارشی در مورد انحلال شورای یک شهر توسط وزارت کشور در سایتهای مختلف به اطلاع عمومی نرسد. فرصت کنار هم گذاری همه آن خواندهها برای نویسنده فراهم نشده بود تا اینکه سر جمع اعضای بازداشتی توسط یکی از اعضای مجلس اعلام شد: «یک هزار نفر از اعضای دوره پنجم شوراها در زندان به سر میبرند.» (احمد علیرضا بیگی، ۱۶ تیر ۱۴۰۰) معنای این رقم آن است که در مدت ۲۰۰ هفته کار شوراها هر هفته ۵ عضو شوراها به زندان افتاده و هنوز هم آزاد نشدهاند.
بازداشت اعضای شوراهای شهر به دوره پنجم محدود نمیشد و در دورههای سوم و چهارم نیز فسادها و بازداشتها ادامه داشته است. در دوره اول اختلاف میان وزارت کشور و شوراها موجب انحلال آنها میشد اما فساد تا این حد گسترده نشده بود و هنوز برخی از اعضای شوراها با انگیزههای تحولخواهانه وارد شوراها شده بودند.
اگر هزار نفر از اعضای شوراها در زندان به سر ببرند تعدادی که در کار فساد بودهاند احتمالا چندین برابر آنها بوده است چون در ایران بسیاری از مفسدان در زد و بند با قدرتمندان و افراد بانفوذ منطقه (ائمه جمعه، فرماندهان سپاه، استاندار و مدیر کلهای دولتی و مدیران بانکها) اصولا برایشان پروندهای ساخته نمیشود و اگر بشود از تعقیب و مجازات میگریزند و اگر به زندان هم بیفتند دورهای کوتاه در زندان میمانند. همچنین بخشهایی از زندانیان عضو پیشین شوراهای شهر و روستا احتمالا به زندان رفته و آزاد شدهاند. این رقم در مورد شوراهای شهر و روستا چه میگوید؟
امیدی که به یاس تبدیل شد
در سال ۱۳۷۶ هنگامی که دولت خاتمی با برنامه اجرای انتخابات شوراهای شهر و روستا (که دو دهه اجرای آن بر زمین مانده بود) به میدان آمد، امیدی در دل دموکراسیخواهان ایرانی ایجاد شده بود که این تشکیلات میتواند در مدیریت شهری و روستایی کشور تحولی ایجاد کند و موتور توسعه در حوزه مدیریت شهری باشد. اما در پایان دوره اول شوراها، اصلاحطلبان نشان دادند که دغدغههای آنها مدیریت موثر و سالم شهری نیست. همچنین شلیک به گردن سعید حجاریان، عضو شورای شهر تهران، این پیام را از سوی باندهای امنیتی و نظامی به تحولخواهان داد که از طریق صندوق رای نمیتوانند تحولی ایجاد کنند.
مردمی هم که به اعضای شوراهای شهر در دوره اول رای داده بودند به تدریج مایوس شده و اغلب آنها در دور دوم شرکت نکردند و با تفرقی که بین نامزدهای اصلاحطلب وجود داشت در شهر تهران برخی از اعضای شورای شهر دوره دوم (از تیپ اقتدارگرایان) با حدود ۴ درصد آرا به این شورا راه یافتند. دوباره در دوره پنجم مردم با شور و شوق بدون توجه به اینکه شوراها نمیتوانند نقشی در مدیریت شهری داشته باشند به اصلاحطلبان رای دادند اما باز مایوس شدند. در انتخابات دوره ششم همان اتفاق دوره دوم افتاد و بخش عمده اعضای شورای شهر تهران در برابر آرای باطله (با حدود ۲۵ درصد مشارکت عمومی) دوم شدند.
ادامه مطلب... 🖌 مجید محمدی