شعبان جعفری در ۳۰ تیر ۱۳۳۱
روزی که جعفری و نوچههایش {در حالی که خودش نوچه آیتالله کاشانی بود} در حمایت از مصدق به خیابانها ریختند و با دیگران درگیر شدند.
مصدق چند روز قبل رسما و قانونا استعفا داده بود چون شاه قبول نکرده بود مسئولیت وزارت جنگ را هم به او بدهد. مجلس شورای ملی هم به شکل کاملا قانونی، احمد قوام را به نخستوزیری برگزیده بود. اما کاشانی و مصدق آشوب را برپا کردند و روز ۳۰ تیر تهران را به آتش کشیدند تا در نهایت قوام عزل و مصدق بار دیگر نخستوزیر شود و بساط دیکتاتوری خود را بیشتر پهن کند.
جالب است که مصدقیون تا زمانی که شعبان جعفری در تیم خودشان بود و خودشان علیه دولت قانونی مملکت کودتا میکردند، هیچ چیز نمیگفتند. اما وقتی همین شعبان در ۲۸ مرداد ۳۲ علیهشان شد، ناگهان توسط آنها شعبان بیمخ نام گرفت.
وقایع ۳۰ تیر، سند استاندارد دوگانه و شارلاتانیسم مصدقیون درباره ۲۸ مرداد و دیگر مقاطع سرنوشتساز تاریخ معاصر ایران است.
✍محمدرضا یزدان پناه
@PN_KFP