عدالت جنسیتی فرصت رویاپردازی دادن به دختران است
کار و اشتغال نه برای زنده ماندن، بلکه برای داشتن یک زندگی معمولی و سالم نیاز همه انسانهاو مسأله ای فراجنسیتی است. اما مهمترین نکته در مورد اشتغال زنان این است که اشتغال زنان در مناصب بالا از جمله دانشگاه؛ در اغلب جوامع با سرسختی بدست آمده است. زنان از جمله در کشور ما در طی مبارزه ای بی امان با جهل و تبعیض وارد مشاغلی شده اند که از پیشتر ورود آنها به آن مشاغل ممنوع بوده است.
علاوه براین در اقتصادهای نفتی کشورهای خاورمیانه ازجمله کشور ما درطی صد سال گذشته هرگز منابع و فرصت‌ها عادلانه توزیع نشده و زنان همواره سهم اندکی در تمام فرآيندهای اقتصادی از جمله مشارکت در مدیریت و تصمیم‌گیری کلان داشته اند.
راه دور نرویم، مثلا در همین سه دهه از عمر صنایع گاز و توسعه آن در منطقه پارس جنوبی چند درصد از مهندسان و کارکنان و مدیران در این صنعت زنان بوده اند؟ حتی سازه هایی که در این مناطق ساخته شده است از ابتدا مردانه ساخته اند و طوری سیاست گذاری شده است که حضور زنان در این نوع مشاغل غیرعادی، زشت و ضد ارزش‌های اخلاقی قلمداد شود!!!
زن خانه دار بودن در جایگاه خود ارزشمند است. اما دولت‌ها و حکمرانان در طول تاریخ و همین زمانه ما که بطور سیستماتیک زنان به خانه داری تشویق می شوند؛ مگر ارزش کار زنان خانه دار را محاسبه کرده و بهای آن را پرداخته اند؟
زنان خانه دار که مسئولیت پرورش نیروی کار آینده بعنوان وظیفه اصلی و حتی نگهداری از سالمندان نیز بخشی از وظایف فرعی شان و کار تمام وقت است هرگز در سیستم رسمی اقتصاد مشارکت داده نشده اند و به عنوان یک انسان منفعل و مصرف کننده با آنها برخورد شده و حتی در جاهایی تحقیر می شوند!
و در مورد زنان روستایی و عشایری که علاوه بر خانه داری؛ در تمام فرایند تولید غذا مشارکت دارند نیز این جداافتادگی به دلیل جنیسیت وجود دارد و از جریان اقتصادی رانده شده اند. بطور کلی زنان همواره کمترین منفعت را از منابع ملی دریافت نموده اند.
یکبار یک اقتصاد دان منصف حساب کند که اگر حکمرانان می‌خواستند نیروی کار آینده کشور را تمام وقت از بدو تولد تا وقتی وارد بازار کار شود پرورش دهند به چه میزان اعتبار هزینه نیاز است؟ امور دیگر منزل هم بماند.
اما داستان واقعی چیست؟
واقعیت این است که در دنیای امروز هرکشوری که بتواند استانداردهای زندگی زنان و دختران را توسعه داده و بهبود ببخشد و یا حداقل با اصلاح قوانین، شکاف ها را کاهش دهد آینده خود را در این جهان رو به تغییر و مخاطره آمیز ضمانت می‌کند. چرا که بخش مهمی از پایداری سرزمین با بهبود شاخص های مربوط جنسیت و عدالت جنسیتی در توزیع عادلانه فرصت‌ها و منابع مرتبط است.
امروزه برخی از حکمرانان دریافته اند که حذف نیمی از استعدادها؛ حذف نیمی از قابلیت و ظرفیت کشورشان درجهت مواجهه با چالشهاست و این برای تغییر یک باگ و نقطه ضعف بزرگ محسوب می شود.
به همین دلیل است که پرداختن به مقوله عدالت جنسیتی در جهت منافع ملی است و هم اکنون سرمایه گذاری بر آن تبدیل به یک حوزه منفعت زا برای کشورها شده است.
حساسیت ما با عبارت توسعه پایدار نیز در نوع خود جالب است!! توسعه پایدار می‌گوید زنان و دختران در هرکجای این کشورحق داشتن زندگی سالم، دسترسی به بهداشت، آموزش، اشتغال و بازار و اقتصاد و دانشگاه، آب و زمین و هوای سالم، مشارکت اجتماعی و فرهنگی و سیاسی و اقتصادی دارند.
البته آنها می توانند مادر و همسر هم باشند؛ چنانکه همسر آقای رئیس جمهور استاد دانشگاه است،بانوان نمایندگان مجلسند، همه خانمهای محترمی که به صدا و سیما به عنوان کارشناس دعوت می شوند هم تحصیل کرده و شاغلند، صدها دهیار زن موفق در کشور داریم.
برای هر دختری که توصیه های کارشناس، نمایندگان زن مجلس و حتی معاون زنان در کابینه می شنود این سوال پیش می آید که چطور است این بانوان محترم سبک زندگی خودشان را برای دیگر زنان منع می کنند!!؟ آیا زن بودن آنها مانع از فعالیت اجتماعی شان شده است؟ آیا با توجه به دین، فرهنگ و ارزش های اجتماعی و اخلاقی و این توصیه که هرچه برای خود می‌پسندید برای دیگران نیز بپسند نباید همه زنان امکان دسترسی به موقعیت آنها داشته باشند؟
مثلا آیا دختری در خراسان، در جزیره ای در هرمزگان، در فارس، در روستایی در سیستان و بلوچستان، در کردستان، در آذربایجان، در جنوب کرمان، .. حق کمتری برای داشتن امنیت درهمه ابعاد، دسترسی به بهداشت،خدمات، زیرساخت،آموزش و پرورش؛ در جهت رویاپردازی برای پزشک شدن، استاد دانشگاه شدن، معلم شدن، مهندس شدن و یا حتی فضانورد شدن به دلیل «جنسیت» دارد؟ عدالت جنسیتی و توسعه پایدار چیز پیچیده ای نیست و در حقیقت پاسخ به همین سوالهاست !/ مهتا بذرافکن
🆔@ruralwomenissues
کار و اشتغال نه برای زنده ماندن، بلکه برای داشتن یک زندگی معمولی و سالم نیاز همه انسانهاو مسأله ای فراجنسیتی است. اما مهمترین نکته در مورد اشتغال زنان این است که اشتغال زنان در مناصب بالا از جمله دانشگاه؛ در اغلب جوامع با سرسختی بدست آمده است. زنان از جمله در کشور ما در طی مبارزه ای بی امان با جهل و تبعیض وارد مشاغلی شده اند که از پیشتر ورود آنها به آن مشاغل ممنوع بوده است.
علاوه براین در اقتصادهای نفتی کشورهای خاورمیانه ازجمله کشور ما درطی صد سال گذشته هرگز منابع و فرصت‌ها عادلانه توزیع نشده و زنان همواره سهم اندکی در تمام فرآيندهای اقتصادی از جمله مشارکت در مدیریت و تصمیم‌گیری کلان داشته اند.
راه دور نرویم، مثلا در همین سه دهه از عمر صنایع گاز و توسعه آن در منطقه پارس جنوبی چند درصد از مهندسان و کارکنان و مدیران در این صنعت زنان بوده اند؟ حتی سازه هایی که در این مناطق ساخته شده است از ابتدا مردانه ساخته اند و طوری سیاست گذاری شده است که حضور زنان در این نوع مشاغل غیرعادی، زشت و ضد ارزش‌های اخلاقی قلمداد شود!!!
زن خانه دار بودن در جایگاه خود ارزشمند است. اما دولت‌ها و حکمرانان در طول تاریخ و همین زمانه ما که بطور سیستماتیک زنان به خانه داری تشویق می شوند؛ مگر ارزش کار زنان خانه دار را محاسبه کرده و بهای آن را پرداخته اند؟
زنان خانه دار که مسئولیت پرورش نیروی کار آینده بعنوان وظیفه اصلی و حتی نگهداری از سالمندان نیز بخشی از وظایف فرعی شان و کار تمام وقت است هرگز در سیستم رسمی اقتصاد مشارکت داده نشده اند و به عنوان یک انسان منفعل و مصرف کننده با آنها برخورد شده و حتی در جاهایی تحقیر می شوند!
و در مورد زنان روستایی و عشایری که علاوه بر خانه داری؛ در تمام فرایند تولید غذا مشارکت دارند نیز این جداافتادگی به دلیل جنیسیت وجود دارد و از جریان اقتصادی رانده شده اند. بطور کلی زنان همواره کمترین منفعت را از منابع ملی دریافت نموده اند.
یکبار یک اقتصاد دان منصف حساب کند که اگر حکمرانان می‌خواستند نیروی کار آینده کشور را تمام وقت از بدو تولد تا وقتی وارد بازار کار شود پرورش دهند به چه میزان اعتبار هزینه نیاز است؟ امور دیگر منزل هم بماند.
اما داستان واقعی چیست؟
واقعیت این است که در دنیای امروز هرکشوری که بتواند استانداردهای زندگی زنان و دختران را توسعه داده و بهبود ببخشد و یا حداقل با اصلاح قوانین، شکاف ها را کاهش دهد آینده خود را در این جهان رو به تغییر و مخاطره آمیز ضمانت می‌کند. چرا که بخش مهمی از پایداری سرزمین با بهبود شاخص های مربوط جنسیت و عدالت جنسیتی در توزیع عادلانه فرصت‌ها و منابع مرتبط است.
امروزه برخی از حکمرانان دریافته اند که حذف نیمی از استعدادها؛ حذف نیمی از قابلیت و ظرفیت کشورشان درجهت مواجهه با چالشهاست و این برای تغییر یک باگ و نقطه ضعف بزرگ محسوب می شود.
به همین دلیل است که پرداختن به مقوله عدالت جنسیتی در جهت منافع ملی است و هم اکنون سرمایه گذاری بر آن تبدیل به یک حوزه منفعت زا برای کشورها شده است.
حساسیت ما با عبارت توسعه پایدار نیز در نوع خود جالب است!! توسعه پایدار می‌گوید زنان و دختران در هرکجای این کشورحق داشتن زندگی سالم، دسترسی به بهداشت، آموزش، اشتغال و بازار و اقتصاد و دانشگاه، آب و زمین و هوای سالم، مشارکت اجتماعی و فرهنگی و سیاسی و اقتصادی دارند.
البته آنها می توانند مادر و همسر هم باشند؛ چنانکه همسر آقای رئیس جمهور استاد دانشگاه است،بانوان نمایندگان مجلسند، همه خانمهای محترمی که به صدا و سیما به عنوان کارشناس دعوت می شوند هم تحصیل کرده و شاغلند، صدها دهیار زن موفق در کشور داریم.
برای هر دختری که توصیه های کارشناس، نمایندگان زن مجلس و حتی معاون زنان در کابینه می شنود این سوال پیش می آید که چطور است این بانوان محترم سبک زندگی خودشان را برای دیگر زنان منع می کنند!!؟ آیا زن بودن آنها مانع از فعالیت اجتماعی شان شده است؟ آیا با توجه به دین، فرهنگ و ارزش های اجتماعی و اخلاقی و این توصیه که هرچه برای خود می‌پسندید برای دیگران نیز بپسند نباید همه زنان امکان دسترسی به موقعیت آنها داشته باشند؟
مثلا آیا دختری در خراسان، در جزیره ای در هرمزگان، در فارس، در روستایی در سیستان و بلوچستان، در کردستان، در آذربایجان، در جنوب کرمان، .. حق کمتری برای داشتن امنیت درهمه ابعاد، دسترسی به بهداشت،خدمات، زیرساخت،آموزش و پرورش؛ در جهت رویاپردازی برای پزشک شدن، استاد دانشگاه شدن، معلم شدن، مهندس شدن و یا حتی فضانورد شدن به دلیل «جنسیت» دارد؟ عدالت جنسیتی و توسعه پایدار چیز پیچیده ای نیست و در حقیقت پاسخ به همین سوالهاست !/ مهتا بذرافکن
🆔@ruralwomenissues
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment