راهِ گریز
[شعری تازه از محمدرضا شفیعی کدکنی]

میانِبیشهٔ پر راز و رمز اندیشه
گرفته، در کفِ لرزانِ خویشتن تیشه.

به کامِ خویش نخواهد رسید، بی‌خردی،
که از بُریدنِ انبوهِ شاخه‌های جوان،
رَهِ گریز بجوید، شبانه، در بیشه.

مهر‌ماه ۱۴۰۱
@designmanufacturing

Comments

Be the first to add a comment