♦️فریدون مشیری
🔹فریدون مشیری شاعر و روزنامه نگار معاصر در سی ام شهریور ماه ۱۳۰۵ در تهران بدنیا آمد. در دوران خردسالی به شعر علاقه داشت و در دوران دبیرستان و سال اول دانشگاه دفتری از غزل و مثنوی ترتیب داد.
🔹دکتر عبدالحسین زرین کوب، درباره فریدون مشیری گفته است: « با چنین زبان ساده، روشن و درخشانی است که فریدون، واژه به واژه با ما حرف می زند، حرفهایی را میزند که مال خود اوست، نه ابهام گرایی رندانه، شعر او را تا حد هذیان، نامفهوم می کند و نه شعار خالی از شعور آن را به وسیله مریدپروری و خودنمایی می سازد.
🔹کتاب های اشعار او به ترتیب عبارتند از: تشنه توفان، گناه دریا، نایافته، ابر و کوچه، بهار را باور کن، از خاموشی، مروارید مهر، آه باران، از دیار آشتی، با پنج سخن سرا، لحظه ها و احساس، آواز آن پرنده غمگین.
🔹مشیری در سوم آبان ماه ۱۳۷۹ در سن ۷۴ سالگی دارفانی را وداع گفت.
⭐️ @HomeStars ⭐️
گر تو آزاد نباشی، همه دنیا قفس است
تا پر و بالِ تو و راه تماشا بسته است،
هر كجا هست، زمین تا به ثریا قفس است
تا كه نادان به جهان حكمروایی دارد،
همهجا در نظرِ مردمِ دانا قفس است
#فریدون_مشیری
گُردآفرید
« بر سر ما سایه ی اهریمن است
هستی ما زیر پای دشمن است
در مزار آباد ما آهسته رو
کاندر این مرداب خون تا دامن است
سَرو بالایان به خاک افتاده اند
اینکه بالا می نماید شیون است
از جوانان یوسفی برجا نماند
آنچه بینی غرق خون پیراهن است
نه ثریا، نه منیژه ... شب سیاه
سر به سر این مُلک، چاه بیژن است
سالها رفته است و وحشت برقرار
همچنان تکرار تیر و بهمن است
در افق ها چهره ای می پَروَرَم
ماه رخساری که پشت توسن است
گیسوان افشانده بر تاراج باد
تیغ بر کف راست چون روئین تن است
من ز مردان نا امیدم بی گمان
کاوه ی آینده ی ایران زن است
زانکه این آزرده جانان قرن هاست
طوق خون آلودشان بر گردن است
آه این مهرآفرینان سالهاست
روحشان در محبسی بی روزن است
پای دیوار اسارت بسته نای
رخت تاریک عزاشان بر تن است
صبرشان روزی به پایان می رسد
پیش من این نکته روزِ روشن است
گرچه اینک نام این نازک دلان
لاله و نسرین و ناز و سوسن است
باش تا گُرد آفریدی بر جهد
تا ببینی ، زن نه آتش ، آهن است
ناخن رنگین او مشت درشت
اطلس زرتارش آنک جوشن است
دست در شمشیر آرد ناگزیر
آنکه دستش خون چکان از سوزن است
بگَسلَد زنجیر ها تا بنگری
تیغ این شور افکنان شیر افکن است
در افقها چشم دارم هر سحر
تا چه زاید صبح... شب آبستن است
من ز مردان نا امیدم بی گمان
کاوه ی آینده ی ایران زن است ....
#فریدون_مشیری
.
صحبت از پژمردن یک برگ نیست... وای، جنگل را بیابان میکنند
دست خونآلود را در پیش چشم خلق پنهان میکنند
هیچ حیوانی به حیوانی نمیدارد روا، آنچه این نامردمان با جان انسان میکنند
👤فریدون مشیری