نسبی‌گرایی از دو جهت با دکترین لوح سپید عجین شده است. یکی نظریه روانشناسی صدتا یک غاز نسبی‌گرایان است که بر مبنای آن ذهن هیچ ساز و کاری برای درک واقعیت در اختیار ندارد و تنها میتواند منفعلانه واژه‌ها، تصاویر و کلیشه‌های را از فرهنگ اطراف خود بارگیری کند. دیگری رویکرد نسبی‌گرایان به علم است. انسان توانایی‌هایی دارد که به او کمک میکنند سر در بیاورد در جهان خارج چه خبر است و چیزها چگونه کار میکند، و بیشتر دانشمندان کار خود را در امتداد همین توانایی‌های روزمره انسان میدانند.جنبش های نسبی گرایانه موافقند که علم صورت تعمیم یافته‌ی ادراک و شناخت است اما از این توافق نتیجه عکس میگیرند: که دانشمندان مانند مردم عامی از درک واقعیت عینی عاجزند. هواداران‌شان میگویند "علم تنها یک روش برای توصیف حقیقت، طبیعت و طرز کار چیزهاست.

علم شکلی از گستاخی امپریالیستی است که علوم و بصیرت‌های اغلب فرهنگ‌ها و اعصار دیگر را نادیده میگیرد.این مسئله هیچوقت عیان‌تر از زمانی نیست که مطالعات علمی به مباحثی که بار سیاسی دارند مانند نژاد، جنسیت و خشونت و سازمان اجتماعی بپردازد. به باور نسبی‌گرایان توسل به فاکت‌ها یا حقیقت در ارتباط با چنین مسئله‌ای دغل بازی است چرا که پیمانه بی‌طرفی برای سنجش حقیقت فارغ از پیش‌فرض‌های فرهنگی و سیاسی وجود ندارد.

📚#لوح‌سپید
✍️#استیون‌پینکر
#فصل‌دوازدهم #ص۲۰۲

@SciBookReader

گروه کتابخوانی علمی👇 https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ