چرا مبارزه مسلحانه و خشونت؟

هرگاه که از واژه خشونت استفاده میکنیم، عده دیوانه وار آنچنان صلح طلب میشوند که گویی این ما هستیم که با بانکهایمان هر روز به جامعه فرودست تجاوز میکنیم، انگار این ما هستیم که مردم را در جنگ ها بدلیل بازی های سیاسیمان میکشیم، انگار این ما هستیم که معترضین را به زندان می اندازیم، شکنجه و تجاوز میکنیم...
آنچه بعنوان خشونت از ما صادر میشود چیزی جز برگرداندن خشونت بسمت سیستمی نبوده است و نیست که همه ی این بلاها را در پشت نقاب قانون و دولت بر سرمان می آورد.
سیاست مداران نیز همانند اینگونه افراد به اصطلاح صلح جو از صلح صحبت میکنند، اما نه به این دلیل که واقعا صلح طلب هستند، آنچه که آنها میخواهند چیزی جز انحصار استفاده از خشونت تنها برای خودشان نیست‌.
در برگرداندن خشونت به سمت سیستم، بی رحم باشید، بخششی در کار نیست و فراموش کاری نیز در کار نخواهد بود. آنچه در بخش های پیشرو بیشتر به آن خواهیم پرداخت توانایی بسیار زیاد انسان در انجام مبارزه است آنچه که بسیاری از وجودش بی خبر هستیم.

مبارزه مسلحانه و خشونت هرگز راهکاری نبوده است که ما واقعا دوست داریم از آن استفاده کنیم یا از انجام آن لذت ببریم، آنچه که در پیش روی ما قرار گرفته است، انتخابی تحمیل شده از سوی سیستم بوده است، در حقیقت عامل شکل گیری اینگونه مبارزات خوده سیستم حاکم است که با در تنگنا قرار دادن ما اقشار ضعیف جامعه، چاره ای را جز گرفتن اسلحه در دست برایمان نگذاشته است، برای آزادی امان و برای برابری.

تروریست ها و دزدان حقیقی، دولت ها و سرمایه داران هستند؛ تروریست های واقعی دولت ها هستند که مردم را با پشتوانه قوانین خود، سرکوب، شکنجه و سلاخی میکنند. همان دولت هایی که با بازی های سیاسی خود، مردم را ترور میکنند و نامش را جنگ میگذارند.
دزدان حقیقی سرمایه داران هستند که کالاها را در نزد خود نگه داشته اند درحالی که بسیاری بدلیل نداشتن آنها گرسنگه اند، بی خانمان هستند و برای داشتن اندکی از این کالاها باید برده وار برای رئسایی کار کنند که همین سرمایه داران هستند، کار چندش آوری که در نهایت امر سرمایه داران را سرمایه دارتر و ما فقرا را فقیر تر میکند، این دقیقا همانگونه ای است که این سیستم لیبرال-کاپیتالیسمی به حیاتش ادامه میبخشد.

صلح، تنها دروغی شیرین است که نظام کاپیتالیستی روی آن پروپاگاندای خود محور انجام میدهد، صلح توافقی میان ثروتمندان و قدرتمندانی است که تصمیم گرفته اند به یکدیگر آسیب نرسانند اما این بدین معنا نیست که ما فقرا و اقشار ضعیف جامعه نیز بخشی از این صلح منحصر به فرد خواهیم بود، زیرا که ما نه ثروتمند هستیم و نه قدرتمند.

ما وجود داریم تا برایشان کار کنیم، ما وجود داریم تا زمانی که برده های خوبی برایشان باشیم. اما همین که پایمان را از گلیمی که آنها برایمان ترسیم کرده اند درازتر کنیم، محافظانشان که همان سرکوبگران ما فقرا و ضعفای جامعه هستند، میدانند چگونه کارشان را انجام دهند، جیره بگیرانه خائنی که نامشان پلیس است.

آنها قدرت و ثروت دارند، تا دندان نیز مسلح اند، پشت نام قانونشان، پشت نام جنگ ها، ما را میکشند، شکنجه میکنند و به ما تجاوز میکنند، آنوقت اگر از خود دفاع کنیم میشویم تروریست و هرج و مرج طلب. آنها از واژه تروریست استفاده میکنند تا ما آزادی و برابری خواهان را جنایتکار جلوه دهند و افکار آموزش ندیده افراد جامعه را با عنوان محافظت در برابر تروریسم، دستکاری کنند تا نه تنها انگشت اتهام را بعنوان جنایتکارانه حقیقی از روی خود بردارند بلکه انگشت اتهام را بسمت آزادی و برابری خواهان نشانه روند که چاره جز خشونت برایشان نمانده است.

زنده باد آنارشی

آبتین پارسا، ۲۶ جون ۲۰۱۹
آگورا
https://t.me/Agora_Group

بنظرم موضوعی که بهش پرداختید نه مهمه نه اولویت داره خیلی خلا های دیگه داریم که موضوعیت بیشتری دارن.

کسی که سرپناه نداره و وضع مالیش بده تا این حد، عاقلانه ش اینه که موقتا ترنس بازی و کونی بازی درنیاره و انگولش نکنن تا بعد ک سروسامان گرفت یکمی