در چاهی تاریک گرفتاریم؛ منتظر معجزه بمانیم یا برای نجات برخیزیم؟
یلدا دهقانی، از بازداشت‌شدگان خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» در استان گیلان، در ویدیویی صریح و تأمل‌برانگیز از مردم ایران می‌خواهد که به یک پرسش بنیادی پاسخ دهند:
«ترجیح می‌دهید در دل تاریکی بنشینید و منتظر معجزه بمانید یا برخیزید و برای نجات تلاش کنید؟»
او با اشاره به تجربه شخصی‌اش در جریان اعتراضات ۱۴۰۱، تأکید می‌کند که همچون بسیاری دیگر، در همان شرایط سخت زیسته، هزینه داده و امروز از موضعی همدلانه سخن می‌گوید؛ نه از جایگاه قضاوت یا ملامت.
یلدا دهقانی می‌گوید:
«من در دل انقلاب بودم، نه تماشاگر آن. فعالیت کردم، مبارزه کردم، بازداشت شدم، هزینه دادم، و در نهایت با جسمی بی‌رمق و روحی زخم‌خورده، خودم را به کشوری امن رساندم. اما هنوز یک سؤال ذهنم را رها نمی‌کند؛ سؤالی که پاسخش را از دل شما، از درون همین مردم می‌خواهم.»
او در ادامه با ترسیم وضعیت امروز جامعه ایران، آن را به «چاهی عمیق» تشبیه می‌کند؛ چاهی که در آن، چه برای نجات تقلا کنیم و چه بی‌حرکت بمانیم، خطر نابودی در کمین است. اما به باور او، ایستادن و تماشای فروپاشی، خود نوعی مرگ تدریجی‌ست.
دهقانی با اشاره به بی‌اعتبار شدن سکوت در برابر حاکمیت سرکوبگر می‌گوید:
«حتی خانه‌هایمان دیگر امن نیست. حتی سکوت‌مان هم دیگر ما را حفظ نمی‌کند. حکومت در ضعیف‌ترین وضعیت خود قرار دارد. اگر نه حالا، پس چه زمانی برای گرفتن حق‌مان باید برخیزیم؟»
در پایان، او از مردم ایران دعوت می‌کند تا بدون فرافکنی یا انتظار از دیگران، به این پرسش پاسخ دهند:
آیا هنوز ترجیح می‌دهید در خانه بمانید و منتظر یک منجی یا معجزه باشید؟ یا اینکه این‌بار با اراده‌ای جمعی، برای بازپس‌گیری حق خود به خیابان خواهید آمد؟
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
یلدا دهقانی، از بازداشت‌شدگان خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» در استان گیلان، در ویدیویی صریح و تأمل‌برانگیز از مردم ایران می‌خواهد که به یک پرسش بنیادی پاسخ دهند:
«ترجیح می‌دهید در دل تاریکی بنشینید و منتظر معجزه بمانید یا برخیزید و برای نجات تلاش کنید؟»
او با اشاره به تجربه شخصی‌اش در جریان اعتراضات ۱۴۰۱، تأکید می‌کند که همچون بسیاری دیگر، در همان شرایط سخت زیسته، هزینه داده و امروز از موضعی همدلانه سخن می‌گوید؛ نه از جایگاه قضاوت یا ملامت.
یلدا دهقانی می‌گوید:
«من در دل انقلاب بودم، نه تماشاگر آن. فعالیت کردم، مبارزه کردم، بازداشت شدم، هزینه دادم، و در نهایت با جسمی بی‌رمق و روحی زخم‌خورده، خودم را به کشوری امن رساندم. اما هنوز یک سؤال ذهنم را رها نمی‌کند؛ سؤالی که پاسخش را از دل شما، از درون همین مردم می‌خواهم.»
او در ادامه با ترسیم وضعیت امروز جامعه ایران، آن را به «چاهی عمیق» تشبیه می‌کند؛ چاهی که در آن، چه برای نجات تقلا کنیم و چه بی‌حرکت بمانیم، خطر نابودی در کمین است. اما به باور او، ایستادن و تماشای فروپاشی، خود نوعی مرگ تدریجی‌ست.
دهقانی با اشاره به بی‌اعتبار شدن سکوت در برابر حاکمیت سرکوبگر می‌گوید:
«حتی خانه‌هایمان دیگر امن نیست. حتی سکوت‌مان هم دیگر ما را حفظ نمی‌کند. حکومت در ضعیف‌ترین وضعیت خود قرار دارد. اگر نه حالا، پس چه زمانی برای گرفتن حق‌مان باید برخیزیم؟»
در پایان، او از مردم ایران دعوت می‌کند تا بدون فرافکنی یا انتظار از دیگران، به این پرسش پاسخ دهند:
آیا هنوز ترجیح می‌دهید در خانه بمانید و منتظر یک منجی یا معجزه باشید؟ یا اینکه این‌بار با اراده‌ای جمعی، برای بازپس‌گیری حق خود به خیابان خواهید آمد؟
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment