🐁 موش‌های مصمم
یکی از راه‌های بررسی پشتکار و سرسختی در آزمایشگاه این است که ببینیم موش‌ها برای رسیدن به غذا تا چه حد حاضرند تلاش کنند. برای محاسبه‌ی این تلاش، تعداد دفعاتی را که موش اهرم را فشار می‌دهد تا غذا بگیرد ملاک می‌گیرند. دانشمندان در مطالعه‌ای تعداد دفعات مورد نیاز فشار اهرم برای دریافت غذا را به تدریج افزایش دادند تا به عزم حیوان برای افزایش میزان تلاش پی ببرند.
محققان دانشگاه کانکتیکات در این مطالعه می‌خواستند دریابند آیا می‌توان با تغییردادن فعالیت دوپامین مغز موش‌ها پشتکار و سرسختی آن‌ها را نیز افزایش داد؟ آن‌ها تعدادی موش را که در قفس بودند از حیث غذا محدود کردند. همه‌ی موش‌ها تا حدود ۲۵ درصد لاغر شدند. پس از این دوره‌ی گرسنگی به موش‌ها اجازه دادند برای کسب پاداش (غذا) تلاش کنند.
موش‌ها را به دو گروه تقسیم کردند. گروه کنترل که غیر از رژیم غذایی تعیین‌شده چیزی نمی‌گرفت و گروه دوم که دانشمندان با تزریق نوعی سم عصبی سلول‌های مولد دوپامین مغز آن‌ها را نابود کردند.
اولین مرحله‌ی آزمایش آسان بود. در این مرحله اگر موشی اهرم را یکبار فشار می‌داد، یک قرص غذا می‌گرفت. در این مرحله که موش‌ها به پشتکار و سرسختی زیادی نیاز نداشتند، وضعیت پایه مشخص شد. در این مرحله موش‌های دچار کمبود دوپامین هم مثل موش‌های سالم به کارکردن و دریافت پاداش علاقه نشان دادند. اهیمت مرحله‌ی اول این بود که معلوم کرد موش‌های دچار کمبود دوپامین به دریافت غذا علاقه دارند و لذا می‌توان سرسختی آن‌ها را برای دریافت پاداش اندازه‌گیری کرد.
وقتی نیازی به انجام کار زیاد نبود، موش‌های محروم از دوپامین اهرم را به همان میزان موش‌های نرمال فشار می‌دادند و به محض دریافت غذا آن را می‌خوردند. این نتیجه تعجب‌آور نبود. چون میزان علاقه و لذت با تغییر سطح دوپامین تغییر نمی‌کند. اما وقتی لازم شد موش‌ها برای دریافت غذا بیشتر کار کنند وضع عوض شد:
وقتی تعداد دفعات لازم فشاردادن اهرم برای دریافت غذا از یکبار به چهاربار افزایش یافت، موش‌های نرمال ظرف ۳۰ دقیقه تقریباً ۱۰۰۰ بار اهرم را فشار دادند. اما موش‌های دچار کمبود دوپامین که به اندازه‌ی آن‌ها انگیزه نداشتند اهرم را فقط ۶۰۰ بار فشار دادند.
وقتی تعداد دفعات لازم فشاردادن اهرم به 16 رسید موش‌های نرمال اهرم را ۲۰۰۰ بار فشار دادند، اما موش‌های محروم از دوپامین دیگر به تلاش خود اضافه نکردند.
سرانجام برای دریافت یک قرص غذا تعداد دفعات لازم فشاردادن اهرم را به ۶۴ افزایش دادند و دیدند که موش‌های نرمال اهرم را ۲۵۰۰ بار فشار دادند (یعنی تقریباً هر ثانیه یک بار فشار به مدت ۳۰ دقیقه) اما موش‌های محروم از دوپامین میزان تلاش خود را زیاد نکردند. در واقع حتی میزان تلاش آن‌ها کمتر شد و تسلیم شدند.
نتیجه اینکه حذف دوپامین اراده‌ی موش‌ها را برای کارکردن تضعیف کرد.
#دوپامین، مولکولی با خواص شگفت‌انگیز
@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ
یکی از راه‌های بررسی پشتکار و سرسختی در آزمایشگاه این است که ببینیم موش‌ها برای رسیدن به غذا تا چه حد حاضرند تلاش کنند. برای محاسبه‌ی این تلاش، تعداد دفعاتی را که موش اهرم را فشار می‌دهد تا غذا بگیرد ملاک می‌گیرند. دانشمندان در مطالعه‌ای تعداد دفعات مورد نیاز فشار اهرم برای دریافت غذا را به تدریج افزایش دادند تا به عزم حیوان برای افزایش میزان تلاش پی ببرند.
محققان دانشگاه کانکتیکات در این مطالعه می‌خواستند دریابند آیا می‌توان با تغییردادن فعالیت دوپامین مغز موش‌ها پشتکار و سرسختی آن‌ها را نیز افزایش داد؟ آن‌ها تعدادی موش را که در قفس بودند از حیث غذا محدود کردند. همه‌ی موش‌ها تا حدود ۲۵ درصد لاغر شدند. پس از این دوره‌ی گرسنگی به موش‌ها اجازه دادند برای کسب پاداش (غذا) تلاش کنند.
موش‌ها را به دو گروه تقسیم کردند. گروه کنترل که غیر از رژیم غذایی تعیین‌شده چیزی نمی‌گرفت و گروه دوم که دانشمندان با تزریق نوعی سم عصبی سلول‌های مولد دوپامین مغز آن‌ها را نابود کردند.
اولین مرحله‌ی آزمایش آسان بود. در این مرحله اگر موشی اهرم را یکبار فشار می‌داد، یک قرص غذا می‌گرفت. در این مرحله که موش‌ها به پشتکار و سرسختی زیادی نیاز نداشتند، وضعیت پایه مشخص شد. در این مرحله موش‌های دچار کمبود دوپامین هم مثل موش‌های سالم به کارکردن و دریافت پاداش علاقه نشان دادند. اهیمت مرحله‌ی اول این بود که معلوم کرد موش‌های دچار کمبود دوپامین به دریافت غذا علاقه دارند و لذا می‌توان سرسختی آن‌ها را برای دریافت پاداش اندازه‌گیری کرد.
وقتی نیازی به انجام کار زیاد نبود، موش‌های محروم از دوپامین اهرم را به همان میزان موش‌های نرمال فشار می‌دادند و به محض دریافت غذا آن را می‌خوردند. این نتیجه تعجب‌آور نبود. چون میزان علاقه و لذت با تغییر سطح دوپامین تغییر نمی‌کند. اما وقتی لازم شد موش‌ها برای دریافت غذا بیشتر کار کنند وضع عوض شد:
وقتی تعداد دفعات لازم فشاردادن اهرم برای دریافت غذا از یکبار به چهاربار افزایش یافت، موش‌های نرمال ظرف ۳۰ دقیقه تقریباً ۱۰۰۰ بار اهرم را فشار دادند. اما موش‌های دچار کمبود دوپامین که به اندازه‌ی آن‌ها انگیزه نداشتند اهرم را فقط ۶۰۰ بار فشار دادند.
وقتی تعداد دفعات لازم فشاردادن اهرم به 16 رسید موش‌های نرمال اهرم را ۲۰۰۰ بار فشار دادند، اما موش‌های محروم از دوپامین دیگر به تلاش خود اضافه نکردند.
سرانجام برای دریافت یک قرص غذا تعداد دفعات لازم فشاردادن اهرم را به ۶۴ افزایش دادند و دیدند که موش‌های نرمال اهرم را ۲۵۰۰ بار فشار دادند (یعنی تقریباً هر ثانیه یک بار فشار به مدت ۳۰ دقیقه) اما موش‌های محروم از دوپامین میزان تلاش خود را زیاد نکردند. در واقع حتی میزان تلاش آن‌ها کمتر شد و تسلیم شدند.
نتیجه اینکه حذف دوپامین اراده‌ی موش‌ها را برای کارکردن تضعیف کرد.
#دوپامین، مولکولی با خواص شگفت‌انگیز
@SciBookReader
گروه کتابخوانی علمی👇
https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDFPnbmDztxYRQ
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment