"فقر به سان ضحاک مار به دوش"

◽️چهار سال گذشته است! چهار سال گذشته از آن شبی که لیلا، هراسان و بی‌تاب، پشت گوشی تلفن اشک می‌ریخت و ملتمسانه می‌گفت «اول خدا، بعد امام رضا، بعد هم تو... بچه‌هام رو به تو سپردم. تو رو جون عزیزت حواست به بچه‌هام باشه»...

چهار سال از آن لحظه‌ای که بچه‌ها را به اجبار و با تحکم از خانه بیرون کشیدیم و تحویل بهزیستی دادیم؛ گذشته است! چهار سال گذشته است از آن لحظه‌ای که بعد از مدت‌ها بی‌خبری، در شیرخوارگاه علی‌اصغر دست بچه‌ها را در دست مادرشان، لیلا گذاشتیم؛ از آن لحظه‌ای که لیلا را در آغوش کشیدم و گفتم: «حالا من بچه‌ها رو به تو سپردم؛ مواظبشون باش»...

◽️چهار سال از آن روزها گذشته است و فقر، شبیه ضحاک مار به دوش، دارد جان عزیزان‌مان را می‌بلعد! جان می‌ستاند و از جان ستاندن؛ جان می‌گیرد.

◽️چهار سال از آن روزها گذشته است! لیلا تماس می‌گیرد و با هزاران درد می‌گوید می‌خواهم بچه‌ها را تحویل بهزیستی بدهم! دست‌هایم می‌لرزد...

می‌گوید: «بچه‌ها پیش من آینده‌ای ندارن، توی بهزیستی حداقل می‌تونن راحت غذا بخورن».

روی پله می‌نشینم! می‌گوید: «می‌خوام بچه‌ها رو نجات بدم» و تنم یخ می‌کند!

◽️بی‌تاب است. آشفته است. بی قرار است. می‌خواهد فرزندانش را از چنگال ضحاک مار به دوش نجات دهد! گیجم، مبهوتم، سردرگمم؛ می‌خواهم بچه‌ها یک‌بار دیگر طعم طرد را تجربه نکنند...

◽️به جان عزیزترین‌هایمان، به جان بچه‌ها قسمش می‌دهم که ناامید نشود! اما خوب می‌دانم فقر، شبیه ضحاک مار به دوش، دارد جان عزیزان‌مان را می‌بلعد... جان می‌ستاند و از جان ستاندن؛ جان می‌گیرد!
قسمش می‌دهم که ناامید نشود و هم‌زمان، ترس و هراس و دلهره در جانم رخنه می‌کند...

"دلنوشته‌ یکی از مددکاران جمعیت امام‌علی (ع) در مشهد"

🆔@imamalisociety