هنوز اعتراف نکرده اند که چاقویشان در کمرمان است، چه رسد به التیام زخم!
عقیل دغاقله
۵۷ سال پیش در چنین روزی (دوم ژولای ۱۹۶۴) برای اولین بار قانون منع تبعیض علیه اقیت های نژادی، قومی، زبانی، نژادی و جنسیتی در آمریکا تصویب شد. این قانون ما حصل مبارزه اقلیت های نژادی، به ویژه سیاه پوستان، و زنان بود.
بسیاری در آمریکا تصویب این قانون را به به مثابه احقاق حقوق اقلیت ها جشن گرفتند. با این حال و علیرغم این قانون و تلاش های مستمری که دولت های مختلف انجام داده اند هنوز انواع تبعیض و نژادپرستی در لایه های مختلف جامعه آمریکا نهفته است.
در ویدیوی پیوست ملکوم ایکس، فعال سیاه پوستی که تمام عمرش را صرف مبارزه علیه تبعیض های نژادی در آمریکا ساخت، در پاسخ به خبرنگاری که از او می پرسد که شما تصور می کنید ما شاهد بهبود در روابط تبعیض آمیز هستیم جواب دقیقی می دهد.
ملکوم ایکس می گوید: «خیر، بهبودی حاصل نشده است» و سپس معنای بهبود در روابط تبعیض آمیز را به روشنی تبیین می کند:
❗️«وقتی یک چاقوی ۹ اینچی را در پشت من فرو می کنی و ۶ اینچ آن را بیرون می آوری، این بهبود نیست.»
‼️«همه چاقو را بیرون بیاوری باز بهبود در روابط تبعیض آمیز نیست.»
✅ بهبود در روابط تبعیض آمیز به مرحله ای می گویند که کمک کنی زخمی که تو بر من وارد ساخته ای شروع به التیام کند. بهبود در روابط تبعیض آمیز یعنی التیام زخم، مداوای زخم !
✅ چنین بهبودی با اعتراف به تبعیض شروع می شود و نه با هیچ چیز دیگر. اگر اعتراف نکنی که چاقویت را در پشت من فرو کرده ای، رفع تبعیضی هم صورت نمی گیرد. حتی زمانی که چاقویت را از پشت من بیرون می کنی، من نمی دانم که قصد تو ضربه ای دیگر است، یا رها کردن من زخمی به حال خود!
✅ ملکوم ایکس آخر این مصاحبه می گوید که: آنها حتی اعتراف نکرده اند که تبعیضی بوده است، اعتراف نمی کنند که چاقویشان در پشت من است، چه رسد به خارج کردن چاقو و التیام زخم.
آری، مبارزه با تبعیض و بهبود در روابط تبعیض آمیز، با اعتراف آغاز می شود. بدون اعتراف قدمی پیش گذاشته نمی شود. بهبودی حاصل نمی شود. و بسیاری هنوز معتقد نیستند که تبعیضی در حق زنان، اقلیت های دینی و قومی و بومی و یا مهاجران صورت می گیرد، چه رسد به مداوای زخم! هنوز معتقد نیستند که تبعیضی در حقوق صورت گرفته است، چه رسد به الیتام زخم. هنوز اعتراف نکرده اند که چاقویشان در کمرمان است، چه رسد به التیام زخم. هنوز اعتراف نکرده اند که زخمی عمیق بر روح و وجودمان زده اند،چه رسد به مداوای آن.
بدون آن اعتراف، سخن از بهبود و التیام بی معنی است، بیهوده است.
جان آگه با #فرهیختگان
عقیل دغاقله
۵۷ سال پیش در چنین روزی (دوم ژولای ۱۹۶۴) برای اولین بار قانون منع تبعیض علیه اقیت های نژادی، قومی، زبانی، نژادی و جنسیتی در آمریکا تصویب شد. این قانون ما حصل مبارزه اقلیت های نژادی، به ویژه سیاه پوستان، و زنان بود.
بسیاری در آمریکا تصویب این قانون را به به مثابه احقاق حقوق اقلیت ها جشن گرفتند. با این حال و علیرغم این قانون و تلاش های مستمری که دولت های مختلف انجام داده اند هنوز انواع تبعیض و نژادپرستی در لایه های مختلف جامعه آمریکا نهفته است.
در ویدیوی پیوست ملکوم ایکس، فعال سیاه پوستی که تمام عمرش را صرف مبارزه علیه تبعیض های نژادی در آمریکا ساخت، در پاسخ به خبرنگاری که از او می پرسد که شما تصور می کنید ما شاهد بهبود در روابط تبعیض آمیز هستیم جواب دقیقی می دهد.
ملکوم ایکس می گوید: «خیر، بهبودی حاصل نشده است» و سپس معنای بهبود در روابط تبعیض آمیز را به روشنی تبیین می کند:
❗️«وقتی یک چاقوی ۹ اینچی را در پشت من فرو می کنی و ۶ اینچ آن را بیرون می آوری، این بهبود نیست.»
‼️«همه چاقو را بیرون بیاوری باز بهبود در روابط تبعیض آمیز نیست.»
✅ بهبود در روابط تبعیض آمیز به مرحله ای می گویند که کمک کنی زخمی که تو بر من وارد ساخته ای شروع به التیام کند. بهبود در روابط تبعیض آمیز یعنی التیام زخم، مداوای زخم !
✅ چنین بهبودی با اعتراف به تبعیض شروع می شود و نه با هیچ چیز دیگر. اگر اعتراف نکنی که چاقویت را در پشت من فرو کرده ای، رفع تبعیضی هم صورت نمی گیرد. حتی زمانی که چاقویت را از پشت من بیرون می کنی، من نمی دانم که قصد تو ضربه ای دیگر است، یا رها کردن من زخمی به حال خود!
✅ ملکوم ایکس آخر این مصاحبه می گوید که: آنها حتی اعتراف نکرده اند که تبعیضی بوده است، اعتراف نمی کنند که چاقویشان در پشت من است، چه رسد به خارج کردن چاقو و التیام زخم.
آری، مبارزه با تبعیض و بهبود در روابط تبعیض آمیز، با اعتراف آغاز می شود. بدون اعتراف قدمی پیش گذاشته نمی شود. بهبودی حاصل نمی شود. و بسیاری هنوز معتقد نیستند که تبعیضی در حق زنان، اقلیت های دینی و قومی و بومی و یا مهاجران صورت می گیرد، چه رسد به مداوای زخم! هنوز معتقد نیستند که تبعیضی در حقوق صورت گرفته است، چه رسد به الیتام زخم. هنوز اعتراف نکرده اند که چاقویشان در کمرمان است، چه رسد به التیام زخم. هنوز اعتراف نکرده اند که زخمی عمیق بر روح و وجودمان زده اند،چه رسد به مداوای آن.
بدون آن اعتراف، سخن از بهبود و التیام بی معنی است، بیهوده است.
جان آگه با #فرهیختگان
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment