✍ میترا جشنی
امیرپرویز پویان که در تصنیف محمدرضا شجریان ناماش در این بیت آمده:
شب و دریای خوف انگیز و طوفان
من و اندیشه های پاک «پویان»
برایم خلعت و خنجر بیاور
که خون میبارد از دل های سوزان،
یکی از نظریهپردازان و چریکهای چپگرای خلقی در دههٔ ۱۳۴۰ بود که بسیاری از جوانان خام آن روزگار را تشویق به خشونت و شورش کرد. او از بنیانگذاران سازمان چریکهای فدایی خلق ایران بود و نقش مهمی در توسعهٔ ایدئولوژی و استراتژی مبارزهٔ مسلحانه علیه حکومت شاهنشاهی پهلوی داشت.
پویان در رشتهٔ علوم طبیعی در دانشگاه تهران درس خواند. او در دوران دانشجویی به فعالیتهای سیاسی و مبارزه علیه شاه مشغول شد. یکی از مهمترین آثار او کتابچهٔ «ضرورت مبارزه مسلحانه و رد تئوری بقا» است که به یکی از متنهای کلیدی در توجیه مبارزهٔ مسلحانه در ایران تبدیل گردید.
امیرپرویز پویان در سال ۱۳۵۰، در جریان محاصرهای توسط ساواک (سازمان اطلاعات و امنیت کشور) در تهران، برای جلوگیری از دستگیری، خودکشی کرد. مرگ او به یکی از نمادهای مقاومت و مبارزه در میان چپگرایان شورشی ایرانی تبدیل شد.
➖➖➖@PN_KFP