در عصر پسامدرن، «انسان» تنها "موجود/ مخلوق/ ابزاری" است که هیچگاه ظاهرش با "رفتار/ اخلاق/کارکرد" اش مطابقت ندارد و در اغلب اوقات همنوعانش را عمیقاً درباره او به اشتباه می اندازد؛ به قول امروزی ها بهتر است بگوییم که امروزه تقریباً هیچ آدمی «تصویرش» با «صدایش» نمی‌خواند!
به رغم خلق نتایج حیرت انگیز، گوناگون و اغلب بسیار متضاد حاصل از این درهم آمیزی بیرونی و درونی، ماحصل این تناقض هولناک در هیچ کجا همچون عرصه «روابط عاطفی» ویرانگر نبوده است و برای زندگان این عصر جز «آزار» ، «پریشانی» و«تنهایی» هرچه بیشتر، چیزی دیگر به ارمغان نیاورده است.



رضی الدین طبیب
@renaissancetranslate