روح من اسب فرتوتی بود در بیستواندی بازار برای فروش. به کلیسا بردمش اول؛ خریدارانش مردانی کوچک که از منش نامعمول او ترسیدند. یکیشان گفت: «فعلا نگذارش برای فروش بگذار تا که در باد و در باران باشد و گرسنهی گناه شود تا بیاییم و بگیریمش مفت و مجانی آنگاه که روی چشمانش پوشیه زدهند.» بعد، مردان دولتی دیدند آنچه برای فروش برده بودم. یک از آقایان که حس کرد بدن اسبی دگر به کار دُمی میخورْد که از برای دلخوشکُنَک نگه میداشت (یادگار روح خودش در اصل) فرمود: «به میزان حمّالیاش علف میدهمش.» یکی، دو هفته دادم او را دستش، دیدم از بیچاره یک گونی استخوان مانده! قحطیزده، خسته، درمانده...
#قحطی #پتریک_کوهنا #علی_خدادادی #نشر_سیفتال نسخهی دیجیتال در #طاقچه