✳️👆 در سال های اخیر، یکی از
اثرگذارترین مفاهیم مدیریت
راهبردی، سازمان دوسوتوان
(Organizational Ambidexterity)
بوده است؛ مفهومی که می گوید سازمان های موفق، میان «امروز» و «فردا» یکی را انتخاب نمی کنند، بلکه هر دو را همزمان مدیریت می کنند. این رویکرد بر دو بال استوار است:
🔹 بهره برداری (Exploitation)؛ یعنی بهبود مستمر، افزایش بهرهوری، کاهش هزینه، استانداردسازی و استفاده حداکثری از ظرفیت های موجود. این بال، عملکرد و درآمد امروز سازمان را تضمین می کند.
🔹 اکتشاف (Exploration)؛
یعنی جستوجوی فرصت های جدید، آزمایش ایده ها، توسعه فناوری، ورود به بازارهای نو و آمادگی برای آینده. این بال، بقای فردای سازمان را می سازد. جیمز مارچ در مقاله بنیادین خود در سال ۱۹۹۱ هشدار داد که بهره برداری معمولاً زودتر نتیجه می دهد و به همین دلیل سازمان ها به طور طبیعی منابع بیشتری به آن اختصاص می دهند؛ اما افراط در آن می تواند به «دام شایستگی»
(Competency Trap)
منجر شود؛ یعنی سازمان همان کاری را که بلد است، هر روز بهتر انجام می دهد، حتی وقتی جهان دیگر به همان کار نیاز ندارد. اما پرسش مدیران این است: چه نسبتی میان این دو بال برقرار کنیم؟ نسخه واحدی برای همه وجود ندارد. در صنایع باثبات، سهم بهرهبرداری بیشتر است؛ اما در محیط های پرتلاطم، باید سرمایه گذاری بر اکتشاف افزایش یابد. اگر بخواهم برای شرایط امروز ایران یک پیشنهاد مدیریتی بدهم، با توجه به همزمانی نوسانات اقتصادی، تغییرات فناوری، تحولات مقرراتی و عدم قطعیت های محیطی، اختصاص حدود ۷۰ درصد منابع به بهره برداری و۳۰ درصد به اکتشاف می تواند نقطه شروع مناسبی باشد. این نسبت البته باید با توجه به صنعت، اندازه سازمان و سرعت تغییرات بازتنظیم شود. مدیران فردا فقط کسانی نیستند که امروز را بهتر اداره میکنند؛ آنها همزمان ظرفیت موفقیت فردا را نیز می
سازند
https://t.me/ExecutiveManagement
https://whatsapp.com/channel/0029Vb8wWXv65yDH0E2t1i2Q
اثرگذارترین مفاهیم مدیریت
راهبردی، سازمان دوسوتوان
(Organizational Ambidexterity)
بوده است؛ مفهومی که می گوید سازمان های موفق، میان «امروز» و «فردا» یکی را انتخاب نمی کنند، بلکه هر دو را همزمان مدیریت می کنند. این رویکرد بر دو بال استوار است:
🔹 بهره برداری (Exploitation)؛ یعنی بهبود مستمر، افزایش بهرهوری، کاهش هزینه، استانداردسازی و استفاده حداکثری از ظرفیت های موجود. این بال، عملکرد و درآمد امروز سازمان را تضمین می کند.
🔹 اکتشاف (Exploration)؛
یعنی جستوجوی فرصت های جدید، آزمایش ایده ها، توسعه فناوری، ورود به بازارهای نو و آمادگی برای آینده. این بال، بقای فردای سازمان را می سازد. جیمز مارچ در مقاله بنیادین خود در سال ۱۹۹۱ هشدار داد که بهره برداری معمولاً زودتر نتیجه می دهد و به همین دلیل سازمان ها به طور طبیعی منابع بیشتری به آن اختصاص می دهند؛ اما افراط در آن می تواند به «دام شایستگی»
(Competency Trap)
منجر شود؛ یعنی سازمان همان کاری را که بلد است، هر روز بهتر انجام می دهد، حتی وقتی جهان دیگر به همان کار نیاز ندارد. اما پرسش مدیران این است: چه نسبتی میان این دو بال برقرار کنیم؟ نسخه واحدی برای همه وجود ندارد. در صنایع باثبات، سهم بهرهبرداری بیشتر است؛ اما در محیط های پرتلاطم، باید سرمایه گذاری بر اکتشاف افزایش یابد. اگر بخواهم برای شرایط امروز ایران یک پیشنهاد مدیریتی بدهم، با توجه به همزمانی نوسانات اقتصادی، تغییرات فناوری، تحولات مقرراتی و عدم قطعیت های محیطی، اختصاص حدود ۷۰ درصد منابع به بهره برداری و۳۰ درصد به اکتشاف می تواند نقطه شروع مناسبی باشد. این نسبت البته باید با توجه به صنعت، اندازه سازمان و سرعت تغییرات بازتنظیم شود. مدیران فردا فقط کسانی نیستند که امروز را بهتر اداره میکنند؛ آنها همزمان ظرفیت موفقیت فردا را نیز می
سازند
https://t.me/ExecutiveManagement
https://whatsapp.com/channel/0029Vb8wWXv65yDH0E2t1i2Q
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment