یادآوری این نکته ضروری است که حوزه علمی مورد علاقه من کیهان شناسی است که از گسترده ترین چشم انداز ممکن به جهان هستی می نگرد. به ظاهر، چنین چشم اندازی نمی تواند منظری مناسب برای پرداختن به موضوع زمینی باشد. به استناد «گریگوری بنفورد» نویسنده داستانهای تخیلی که از قضا یک اخترفیزیکدان است، «آدمی در مقایسه با جهان هستی به مثابه پشه خاکی یک روزه‌ای در زمین است.» این نظر اگرچه از سویی توجه ستاره‌شناسان بی شماری را به خود جلب نموده، اما احتمالا آنها را متاثر و ناراحت هم کرده است. نگاه شخصی من را شاید بتوان به بهترین نحو ممکن در نظر ریاضیدان و فیلسوف معاصر همکارم در دانشگاه کمبریچ «فرانک رامسی» یافت که در این باره می گوید : «در برابر گستره عظیم آسمان ها احساس حقارت چندانی نمی کنم، چرا که اگرچه ستارگان بزرگند، اما توان تفکر و محبت‌ورزی ندارند و این دو ویژگی مهمِ آدمی برایم بس شکوهمند تر از بزرگی ستاره هاست. آنچه که توجه مرا سخت به خود جلب نموده، خود آدمی است که همه ستارگان در برابر آن ناچیزند.»

📚قرن آخر ص 13 و 14
✍مارتین ریس

🆔 @abarnoakhtar

Comments

Be the first to add a comment