والد و فرزند یک رابطه انسانی دارند. هرگز کسی نمیپرسد که "آیا فرقی نمیکند چطور با زنم یا شوهرم رفتار کنم؟" هرچند که هیچکس جز یک تازهعروس یا تازهداماد باور ندارد که میتوان شخصیت همسر کسی را تغییر داد. زنان و شوهران با یکدیگر رابطه خوبی دارند( یا باید داشته باشند) نه به آن خاطر که شخصیت همدیگر را به قالبی مطلوبتر تغییر دهند، که تنها برای ساختن رابطهای عمیق و ارضاکننده. در مورد والدین و فرزندان هم به همین شکل است: رفتار یک فرد نسبت دیگری دربردارنده پیامدهایی برای کیفیت رابطه میان آنهاست. همانگونه که هریس میگوید«اگر فکر نمیکنید که الزام اخلاقی، دلیل خوبی برای خوشرفتاری با بچههاست، این یکی را امتحان کنید: با بچهات وقتی جوان است خوشرفتار باش تا وقتی پیر شدی با تو خوشرفتاری کند.»
بچهها خمیروارههایی آمادهی قالبسازی نیستند بلکه شریکهایی برای یک رابطه انسانی هستند. حتی این نظریه که که بچهها جذب گروه همسالان خود میشوند کمتر شگفتانگیز به نظر میرسد، وقتی آنان را به عنوان انسانهایی چون خود بینگاریم. «گروه همسالان»، وقتی درباره بچهها صحبت میکنیم، معادل قیممابانه« دوستان و همکاران و وابستگان» است وقتی در مورد خودمان سخن میگوییم. « اجتماعی شدن در یک گروه همسالان» بیان دیگر« زندگی موفق درون یک جامعه» است که برای یک گونه اجتماعی یعنی « زندگی». بچهها بیش از همه مصداق #لوحسپید تلقی شدهاند، و این میتواند باعث شود از یاد ببریم که آنها هم انسان هستند.
📚#لوحسپید
✍️#استیونپینکر
#فصلنوزدهم( کودکان)
@SciBookReaderگروه کتابخوانی علمی:
👇https://t.me/joinchat/AtGPR0K5wDHIQWUt-2hxZQ