در اواخر ماه مه 1925 آنچنان به تب یونجه مبتلا شدم که ناچار شدم از بورن درخواست کنم تا من را برای مدت چهارده روز از کارهایم معاف کند. میخواستم به جزیرە هلگولند بروم، تا در هوای دریا دور از بوته های به گل نشسته و چمنزارها بیماری ام را مداوا کنم. وقتی به هلگولند رسیدم با صورتی رنگپریده چهره ای اسفبار داشتم، به طوریکه صاحبخانه ام، که باید نزد او اتاقی اجاره میکردم، گمان میکرد که شاید روز پیش با کسی کتک کاری کرده باشم، ولی بازهم قصدش این بود تا من را روبه راه کند. اتاقم در طبقە دوم خانە او بود و آنقدر بلند بر روی کنارە جنوبی آن جزیرە صخره ای قرار داشت که چشمانداز دلنشین اطراف شهر، تپه شنی و دریا زیر پایم بود. وقتی روی ایوان خانه ام مینشستم، گاه فرصتی می یافتم تا به این حرف بور فکر کنم که با نگاه به دریا چنین احساس میکنیم که بخشی از بینهایت را در دسترس خود داریم.
📚جزء و کل ص 75
✍ ورنر هایزنبرگ
🆔 @abarnoakhtar