«کِل»
زنانِ سرزمینِ من
روسری‌های خود را
به آتش می‌کشند،
تا مهسا در بازگشتِ شبانه
راهش روشن باشد.
شما هم اگر زنده‌اید هنوز
رو به گورستانِ بزرگ بنگرید:
مُرده‌گان هر کدام
با فانوسِ روشن‌اشان در دست
بر مزارِ خود ایستاده‌اند،
چشم به راهِ عروسی که از باران
آمده است.
شاعرانِ سرزمین من آیا
هنوز
هزارهٔ عزادارانِ بی‌پناه را
می‌پایند…!؟
بابا عزیزم!
من ایمان دارم
سوختِ هیچ فانوسی تمام نخواهد شد،
تا تو
همراهِ دخترانِ این موطنِ تنها
به خانه برگردی…
«سید علی صالحی »
#انقلاب_ایران
@designmanufacturing