This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
بر تنِ خورشيد مى پيچد به ناز
چادرِ نيلوفرى رنگِ غروب
تك درختى خشك در پهناى دشت
تشنه مى ماند در اين تنگِ غروب
از كبودِ آسمان‌ها روشنى
مى گريزد جانبِ آفاقِ دور
در افق، بر لاله ی سرخِ شفق
مى چكد از ابرها بارانِ نور
مى گشايد دودِ شب آغوشِ خويش
زندگی را تنگ مى گيرد به بر
بادِ وحشى مى دود در كوچه‌ها
تيرگى سر ميكشد از بام و در
شهر مى خوابد به لالاى سكوت
اختران نجواكنان بر بامِ شب
نرم نرمك باده ی مهتاب را،
ماه مى ريزد درونِ جامِ شب.
نيمه شب ابرى به پهناى سپهر،
مى رسد از راه و مى تازد به ماه
جغد مى خندد به روى كاجِ پير
شاعرى مى ماند و شامى سياه
در دلِ تاريكِ اين شب هاى سرد؛
اى اميد نا اميدى هاى من،
برقِ چشمانِ تو همچون آفتاب،
مى درخشد بر رخِ فرداىِ من.
«فریدون مشیری»
@designmanufacturing
چادرِ نيلوفرى رنگِ غروب
تك درختى خشك در پهناى دشت
تشنه مى ماند در اين تنگِ غروب
از كبودِ آسمان‌ها روشنى
مى گريزد جانبِ آفاقِ دور
در افق، بر لاله ی سرخِ شفق
مى چكد از ابرها بارانِ نور
مى گشايد دودِ شب آغوشِ خويش
زندگی را تنگ مى گيرد به بر
بادِ وحشى مى دود در كوچه‌ها
تيرگى سر ميكشد از بام و در
شهر مى خوابد به لالاى سكوت
اختران نجواكنان بر بامِ شب
نرم نرمك باده ی مهتاب را،
ماه مى ريزد درونِ جامِ شب.
نيمه شب ابرى به پهناى سپهر،
مى رسد از راه و مى تازد به ماه
جغد مى خندد به روى كاجِ پير
شاعرى مى ماند و شامى سياه
در دلِ تاريكِ اين شب هاى سرد؛
اى اميد نا اميدى هاى من،
برقِ چشمانِ تو همچون آفتاب،
مى درخشد بر رخِ فرداىِ من.
«فریدون مشیری»
@designmanufacturing
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment