متولیان امور در جمهوری اسلامی، عادت ندارند به کسی پاسخگو باشند. آنها همواره تعریف و مجیز شنیدهاند و چاپلوسی دیدهاند و رسانهی صداوسیما را هم وسیلهای برای مورد تمجید قرار گرفتن ساختهاند.
تعریف آنها از رسانه، وسیلهای است برای اعطای القاب و مجیزگویی و توجیه نارساییها.
اینچنین است که وقتی یکی از مجریهای صداوسیما اندکی، پا را از گلیم خود فراتر مینهد، به او نهیب میزنند و برآشفته میشوند.
از نظر فتاح افکار عمومی جایگاهی ندارد و خبرنگار وجدان جامعه نیست. او که از سال ۱۳۵۹ در سپاه پاسداران بوده و سالها در ردههای مختلف در آن نهاد نظامی سمت داشته، در دولت احمدینژاد وزیر نیرو شد و پس از آن رئیس کمیته امداد و حالا رئیس بنیاد مستضعفان، اکثرا عمرش در نهادهابی مصون از حسابرسی و پاسخگویی فعال بوده و عادت ندارد که کسی از او سوال کند. فتاح مثل اکثر متولیان دستگاههای جمهوری اسلامی سوال انتقادی را زیر سوال رفتن خود میداند.
اما از اهمیت رسانه همین بس، که دو سوال معمولی تمام هیمنهای که برای فتاح با پروپاگاندا به عنوان یک مدیر مردمی ساخته بودند، حتی در صداوسیمای میلی دود شد و به هوا رفت!
@Tavaana_TavaanaTech