ساده‌انگارانه نهفته است. تهدید، صرفا در غنی‌سازی اورانیوم یا ساخت بمب اتمی خلاصه نمی‌شود؛ بلکه در بطن برنامه‌های هسته‌ای، ظرفیت‌های بالقوه‌ای برای ساخت تسلیحات رادیولوژیک یا همان «بمب‌های کثیف» وجود دارد که حتی پس از یک توافق رسمی نیز می‌تواند فعال باقی بماند.
جمهوری اسلامی با در اختیار داشتن پسماندهای رادیواکتیو حاصل از فعالیت‌های هسته‌ای خود از جمله ایزوتوپ‌های پرتوزای خطرناکی مانند سزیم-۱۳۷ و استرانسیوم-۹۰، این امکان را دارد که از این مواد در ساخت بمب‌های کثیف بهره‌برداری کند. این بمب‌ها برخلاف سلاح‌های هسته‌ای کلاسیک، دارای انفجار اتمی نیستند؛ اما می‌توانند با ترکیب مواد منفجره متعارف و مواد پرتوزا، مناطق شهری را آلوده کرده و پیامدهایی روانی، زیست‌محیطی و انسانی درازمدت به‌جا بگذارند.
سزیم-۱۳۷ و استرانسیوم-۹۰ به‌دلیل ویژگی‌های فیزیکی‌شان نگران‌کننده هستند: سزیم به راحتی در آب حل می‌شود و استرانسیوم رفتار زیستی مشابه کلسیم دارد و در استخوان جمع‌ می‌شود. این مواد می‌توانند از طریق زنجیره غذایی مانند ماهی‌ها، گیاهان و حیوانات به بدن انسان وارد شده و باعث بروز سرطان، ناهنجاری‌های ژنتیکی و آلودگی پایدار زیست‌محیطی شوند. تجربه فجایعی چون چرنوبیل و فوكوشيما نشان داده که پاک‌سازی چنین آلودگی‌هایی نه‌تنها بسیار پرهزینه است؛ بلکه ممکن است دهه‌ها زمان ببرد.
در چنین شرایطی، تکیه بر مذاکره با رژیمی که بارها و بارها نشان داده به هیچ تعهدی پایبند نیست، نه‌تنها امنیت ایجاد نمی‌کند؛ بلکه فرصتی دوباره به آن می‌دهد تا قوای خود را بازیابد و تهدیدهایش را در اشکالی پیچیده‌تر و پنهان‌تر دنبال کند. توافق با این رژیم، به‌جای رفع خطر، ممکن است فقط آن را به تعویق بیندازد یا به شکل دیگری بازتعریف کند. امنیت واقعی تنها زمانی ممکن است که این رژیم به‌طور کامل خلع سلاح شده و ساختار آن برچیده شود؛ نه با گفت‌وگو، بلکه با پایان بخشیدن به موجودیت آن.

🔗 (کسریٰ) Kasra (@ka3rimi)

#اتحاد_ملی_ایران
🌐 خبرهای بیشتر را از اینجا دنبال کنید👇👇
@OmidIranAzad