جواد موسوی خوزستانی
پل طبیعت
پیشکشِ «پروین بختیارنژاد» که هر چه زمان می‌گذرد جای خالی مبارزه‌ی مستمرش علیه قتل‌های ناموسی، و ممانعت از تکرار قتل «رومینا اشرفی»ها، بیش‌تر به دیده می‌آید. یاد و خاطره‌ی این بانوی مبارز و شریف، ماندگار باشد.
***
دیشب با خود عهد کرده بود: «می‌رم، باید برم، هر طور شده…». بی توجه به نگاه عابران، به‌طرف میدان حرکت می‌کند «همون‌جا که پارسال با مامان رفتیم برا خرید منجوق و پولک..» از آن‌جا باید به مقصد می‌رفت: پل فلزی! «..می‌رم رو پل که ببینن همه؛.. که به گوش همه همسایه برسه، خانم ناظم‌ام بفهمه؛…» صبح قبل از ترک خانه، مادر گفته بود: «مثِ سنگ بُنِ چَه جُم نمی‌خوردی که یعنی خوابی! ها؟ حواسم بهت بود یه بارم غلت نزدی؛ صبر آوردی بابات و جاسم برن مغازه. تا بسته‌شدنِ در حیاطِ شنیدی جَلدی از جات پاشدی داری هول و دست‌پاچه رختاتو می‌پوشی؛ نه آبی به صورتت زدی، نه معقول می‌شینی یه لقمه صبونه بذاری دهنت
ـ می‌بینی که ساعتو! دیرم شده.
ـ سی چه ئیقد شتاب داری؟ یه دقّه قرار بگیر آخه؛ بیا اول ئیِ بذار دهنت. همی یه لقمه.
ـ ولم کن مامان.
ـ جلو بابات نمی‌خوری باشه‌خب نخور، از دس منم نمی‌خوری؟ ئیقد عناد نکن با خودت، سه روزه خوراک نخوردی! زار و نزار شدی!… بیا همی یه لقمه‌نِه بگیر. حنظل نیس که؛ نون و پنیره
ـ اااه.چند بار بگم نمی‌خوام! گشنم نیس؟
ـ آخه چرا خون به دل آدم می‌کنی
ـ من رفتم
ـ با توأم ننه صبرکن… از دس تو چه خاکی به سر کنم…
به بهانه‌ی دادن آخرین امتحان، با روپوش مدرسه و چادر مشکی از خانه بیرون می‌زند. پرسان، پرسان از عبدل‌آباد می‌اندازد در خیابان سعیدی به سمت اسماعیل‌آباد و از آن‌جا خودش را به میدان راهآهن می‌رساند. متوجه شلوغیِ میدان راهآهن و سروصدای وسایط نقلیه نیست. دست می‌برد زیر چانه‌اش و سعی می‌کند گره محکم روسری مشکی را کمی شل کند. لبه‌‌ی چادر را محکم‌‌تر به چنگ می‌گیرد. به تصمیمی فکر می‌کند که شب تا صبح، نگذاشته بود بخوابد «می‌رم، باید برم، هر طور شده…»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76651
پل طبیعت
پیشکشِ «پروین بختیارنژاد» که هر چه زمان می‌گذرد جای خالی مبارزه‌ی مستمرش علیه قتل‌های ناموسی، و ممانعت از تکرار قتل «رومینا اشرفی»ها، بیش‌تر به دیده می‌آید. یاد و خاطره‌ی این بانوی مبارز و شریف، ماندگار باشد.
***
دیشب با خود عهد کرده بود: «می‌رم، باید برم، هر طور شده…». بی توجه به نگاه عابران، به‌طرف میدان حرکت می‌کند «همون‌جا که پارسال با مامان رفتیم برا خرید منجوق و پولک..» از آن‌جا باید به مقصد می‌رفت: پل فلزی! «..می‌رم رو پل که ببینن همه؛.. که به گوش همه همسایه برسه، خانم ناظم‌ام بفهمه؛…» صبح قبل از ترک خانه، مادر گفته بود: «مثِ سنگ بُنِ چَه جُم نمی‌خوردی که یعنی خوابی! ها؟ حواسم بهت بود یه بارم غلت نزدی؛ صبر آوردی بابات و جاسم برن مغازه. تا بسته‌شدنِ در حیاطِ شنیدی جَلدی از جات پاشدی داری هول و دست‌پاچه رختاتو می‌پوشی؛ نه آبی به صورتت زدی، نه معقول می‌شینی یه لقمه صبونه بذاری دهنت
ـ می‌بینی که ساعتو! دیرم شده.
ـ سی چه ئیقد شتاب داری؟ یه دقّه قرار بگیر آخه؛ بیا اول ئیِ بذار دهنت. همی یه لقمه.
ـ ولم کن مامان.
ـ جلو بابات نمی‌خوری باشه‌خب نخور، از دس منم نمی‌خوری؟ ئیقد عناد نکن با خودت، سه روزه خوراک نخوردی! زار و نزار شدی!… بیا همی یه لقمه‌نِه بگیر. حنظل نیس که؛ نون و پنیره
ـ اااه.چند بار بگم نمی‌خوام! گشنم نیس؟
ـ آخه چرا خون به دل آدم می‌کنی
ـ من رفتم
ـ با توأم ننه صبرکن… از دس تو چه خاکی به سر کنم…
به بهانه‌ی دادن آخرین امتحان، با روپوش مدرسه و چادر مشکی از خانه بیرون می‌زند. پرسان، پرسان از عبدل‌آباد می‌اندازد در خیابان سعیدی به سمت اسماعیل‌آباد و از آن‌جا خودش را به میدان راهآهن می‌رساند. متوجه شلوغیِ میدان راهآهن و سروصدای وسایط نقلیه نیست. دست می‌برد زیر چانه‌اش و سعی می‌کند گره محکم روسری مشکی را کمی شل کند. لبه‌‌ی چادر را محکم‌‌تر به چنگ می‌گیرد. به تصمیمی فکر می‌کند که شب تا صبح، نگذاشته بود بخوابد «می‌رم، باید برم، هر طور شده…»
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/76651
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment