چند نکته دربارۀ نشانهگذاری
▫️نکتۀ اول: عادت کنیم همیشه و همهجا نشانۀ پایان جمله را بگذاریم.
نشانۀ پایان جمله سه تا است:
۱. نقطه که در پایان جملۀ خبری میآید.
۲. نشانۀ پرسش که در پایان جملۀ پرسشی میآید.
۳. نشانۀ عاطفه که در پایان جملۀ عاطفی میآید.
▫️نکتۀ دوم: در پایان هر جملهای که معنی کاملی را میرساند و ازنظر دستوری تمامشده است، نشانۀ پایان جمله بگذاریم. «معنی کامل» و «تمامشدگی ازنظر دستوری» را از کجا تشخیص بدهیم؟ از روی فعل. فعل است که ستون جمله محسوب میشود و معنی را تمام میکند:
ـ عصر قشنگی است.
ـ چرا حرفم را گوش نمیکنی؟
ـ مثلاً میخواهیم کار کنیم با این وضع!
▫️نکتۀ سوم: بعضی از صورتهای زبانی بی فعل است؛ ولی همچنان کار جملۀ کامل و تمامشده را میکند. درنتیجه، آخرشان نشانۀ پایان جمله میگذاریم. به این صورتهای بیفعل، «شبهجمله» میگویند.
نمونههایی از شبهجمله:
ـ سلام.
ـ خدا حافظ.
ـ دست خوش!
ـ روز بهخیر.
ـ بله.
ـ نه.
ـ جدی؟
ـ آها!
▫️نکتۀ چهارم: ویرگول نشانۀ پایان جمله نیست. درواقع، تقریباً بعد از هیچ جملۀ تمامشدهای، چه فعلدار باشد و چه بیفعل، نباید ویرگول گذاشت (این فرسته هم به این موضوع مرتبط است و خواندنش توصیه میشود). بنابراین، این نشانهگذاریها صحیح نیست:
ـ سلام، خوبی؟
ـ نه، عادت ندارم زود بخوابم.
ـ ببخشید، اشتباه کردم.
- محمد یوسفیشیرازی
@virevirayesh@molavi_asar_o_afkar@ferdosesokhan🌹🌹🌹 دوستان و همراهان نازنینم سالی سرشار از تندرستی، شادی، مهر، فراوانی، دگرگونی و پیروزی را برای شما و همه ی هم میهنانم آرزومندم.
🌹🌹🌹