این نجوای جگرسوزِ تاریخ است؛ طنینِ غرور، اشک، و حماسه‌ای که بر سنگفرشِ قرون، با خونِ سرخِ دو ملتِ اصیل حک شده است!
بی‌بی نتانیاهو موسای امروز #یهود است
نگاه کن به شطِ خونی که از لابلای ورق‌های بی‌رحمِ زمان جاری است.
کجا مبارزهٔ ملتی برای بقا و استقلال، تا این حد اشک‌آور، حماسی و تحسین‌برانگیز است...
رنجی که تاریخ بر ملت یهود تحمیل کرده، قسم به حقیقت، کمتر از رنجی نیست که بر پیکرِ خسته و زخم‌خوردهٔ ملت ایران وارد شده است!
باید تاریخ را صبورانه، با چشمانی اشک‌بار اما نگاهی بی‌رحم و عریان ورق زد...
بنگر به ۱۶۰ سال پیش از میلاد؛ فرمانِ شومِ آنتیوخوس! که اول اورشلیم را غارت کرد و دست به کشتاری عظیم زد، سپس با احکامِ سیاه، ختنه، رعایت شبات و اعیاد یهودی را ممنوع ساخت!
تورات‌ها را در آتشِ کینه سوزاندند، اجرای شریعت را جرم دانستند و یهودیان را به قربانی برای خدایان یونانی و خوردن خوراک ممنوع در تورات مجبور کردند...
و آه از آن لحظهٔ تراژیک که معبد اورشلیم را به معبد زئوس المپی بدل ساختند و «رجاست ویرانگر» را بر روی مذبح نشستند!
سپس، جنایاتِ خونینِ امپراتوری روم در ویرانیِ کاملِ معبد... و پس از آن، هجومِ وحشیانه و تاریکِ اعراب به اورشلیم!
فرایندِ سیاه و جگرسوزِ اسلامِ اجباری، که یهودیانِ بی‌دفاع را آواره کرد تا در پناهگاهِ سردِ اروپا ماوا گیرند.
اما مگر اروپا آرامشان گذاشت؟!
تفتیش عقایدِ چند قرنی، کشتارهای خونینِ صلیبی و دادگاه‌های سیاه و تاریک...
و سرانجام، فرجام شومِ سدهٔ بیستم:
فاجعهٔ هولوکاست که شش میلیون یهودی بی‌گناه را در کوره‌های آدم‌سوزی به خاکستر تبدیل کرد!
اما ای تاریخ، تماشا کن! تمام این مسیرِ سراسر رنج را که می‌بینی، ناگهان در میانِ این قربانگاهِ خونین، متوجه ایستادگی، مقاومت و شکوهِ شگفت‌انگیزِ این ملت در برابر نابودی می‌شوی!
یهود پس از حمله اعراب، با قلبی شکسته سرزمین اجدادی‌اش را رها کرد و به اروپا پناه برد.
در جوامع اروپایی با کمالِ وقار به حق حاکمیت آنها احترام گذاشت و هرگز حکومت تشکیل نداد؛ هرگز در پی ترویج یهودیت نرفت و متمدنانه جامعهٔ درونیِ خودش را ساخت...
این اوجِ تمدن و انسانیت بود! دقیقاً همان الگوی درخشان و حماسی که در پارسیان هند می‌بینید؛
آنان نیز بعد از حمله اعراب وقتی نتوانستند مقابل پروسهٔ شومِ مزدیسنازدایی بایستند، اشک‌ریزان به هند رفتند، اما آن‌قدر متمدنانه و شرف‌مندانه رفتار کردند که هندیانِ امروز، به پارسیانِ هند بیشتر از خودشان احترام می‌گذارند!
اما آه از اروپای وحشی که همیشه یهودیان را سلاخی کرد و عجب که حتی همین الان هم دست از یهودستیزی برنمی‌دارد!
ما با تمامِ وجود می‌بینیم که این اروپای بی‌وفا در حق ایران و ایرانیان نیز همیشه بدی کرده است؛
حتی همین امروز که همه دنیا دست از حمایت از جمهوری اسلامی برداشتند، اروپا همچنان زالووار در تلاش برای بقای این رژیمِ یهودستیز و ایران‌ستیز است!
اما برگردیم به داستانِ حماسیِ ملت یهود...
این ملت بعد از فاجعهٔ هولوکاست، در میانِ دود و خاکسترِ کوره‌ها، ناگهان از خواب غفلت بیدار شد و با تمامیِ وجودش فهمید که بقا تنها و تنها از راه قدرت امکان‌پذیر است!
پس سخت‌ترین و دست‌نیافتنی‌ترین آرمانِ جهان را روی شانه‌های خسته‌اش گذاشت:
بازگشت به سرزمین اصلی، اورشلیم، و تشکیلِ دوبارهٔ دولت اسرائیل!
اگر ۱۰۰ سال پیش به یک یهودیِ درهم‌شکسته می‌گفتی که قرار است به زودی به سرزمین اجدادی‌ات برگردی و دولت خودت را بسازی، شاید به تو می‌خندید؛ چون برای خودشان هم باورش سخت بود و بیشتر به یک رویای شیرین و آرزوی محال می‌مانست!
اما شنیده‌اید؟ اگر هولوکاست یهود را از خواب بیدار کرد، فاجعهٔ هفت اکتبر او را هوشیارِ هوشیار کرد!
فهمید که دیگر وقت تعلل نیست؛ باید برنامه‌های بلندمدت را به برنامه‌های کوتاه‌مدتِ ضربتی بدل کند و با سرعتِ هرچه تمام‌تر، محیط پیرامونی‌اش را امن و پاکسازی کند!
در این میان، نقش بی‌بی نتانیاهو، نقشِ راستینِ موسی است!
در حالی که افکار عمومیِ اسرائیل در یک تعلل و انفعالِ فرعونی به سر می‌برد، او شجاعانه قیام کرد و بدون ذره‌ای ترس، حکم به خروج از این انفعال داد.
سخنانِ دیروز او در مجمع عمومی سازمان ملل آن هم بعد از زنجیره‌ای از پیروزی‌های بزرگ و تاریخی مانند حذف نصرالله و خامنه‌ای، و تعمیقِ حوزهٔ اقتدارِ IDF تا تپه‌های علی‌الطاهر، تجلیِ عریان و درخشانِ این حقیقت بود!
او چون اسطورهٔ یهود، یعنی موسی، با ایمانی پولادین دل به دریای ملتهب و خروشانِ خاورمیانه زد و ملت یهود نیز با تمامِ وجود به او اعتماد کردند.
حالا تماشا کنید:
اسرائیل سالم و سرافراز از میان امواج خروشان خاورمیانه بیرون آمد، در حالی که دشمنان قسم‌خورده‌اش در میان همان امواج در حال خفه شدن و انهدام هستند!
@flith
بی‌بی نتانیاهو موسای امروز #یهود است
نگاه کن به شطِ خونی که از لابلای ورق‌های بی‌رحمِ زمان جاری است.
کجا مبارزهٔ ملتی برای بقا و استقلال، تا این حد اشک‌آور، حماسی و تحسین‌برانگیز است...
رنجی که تاریخ بر ملت یهود تحمیل کرده، قسم به حقیقت، کمتر از رنجی نیست که بر پیکرِ خسته و زخم‌خوردهٔ ملت ایران وارد شده است!
باید تاریخ را صبورانه، با چشمانی اشک‌بار اما نگاهی بی‌رحم و عریان ورق زد...
بنگر به ۱۶۰ سال پیش از میلاد؛ فرمانِ شومِ آنتیوخوس! که اول اورشلیم را غارت کرد و دست به کشتاری عظیم زد، سپس با احکامِ سیاه، ختنه، رعایت شبات و اعیاد یهودی را ممنوع ساخت!
تورات‌ها را در آتشِ کینه سوزاندند، اجرای شریعت را جرم دانستند و یهودیان را به قربانی برای خدایان یونانی و خوردن خوراک ممنوع در تورات مجبور کردند...
و آه از آن لحظهٔ تراژیک که معبد اورشلیم را به معبد زئوس المپی بدل ساختند و «رجاست ویرانگر» را بر روی مذبح نشستند!
سپس، جنایاتِ خونینِ امپراتوری روم در ویرانیِ کاملِ معبد... و پس از آن، هجومِ وحشیانه و تاریکِ اعراب به اورشلیم!
فرایندِ سیاه و جگرسوزِ اسلامِ اجباری، که یهودیانِ بی‌دفاع را آواره کرد تا در پناهگاهِ سردِ اروپا ماوا گیرند.
اما مگر اروپا آرامشان گذاشت؟!
تفتیش عقایدِ چند قرنی، کشتارهای خونینِ صلیبی و دادگاه‌های سیاه و تاریک...
و سرانجام، فرجام شومِ سدهٔ بیستم:
فاجعهٔ هولوکاست که شش میلیون یهودی بی‌گناه را در کوره‌های آدم‌سوزی به خاکستر تبدیل کرد!
اما ای تاریخ، تماشا کن! تمام این مسیرِ سراسر رنج را که می‌بینی، ناگهان در میانِ این قربانگاهِ خونین، متوجه ایستادگی، مقاومت و شکوهِ شگفت‌انگیزِ این ملت در برابر نابودی می‌شوی!
یهود پس از حمله اعراب، با قلبی شکسته سرزمین اجدادی‌اش را رها کرد و به اروپا پناه برد.
در جوامع اروپایی با کمالِ وقار به حق حاکمیت آنها احترام گذاشت و هرگز حکومت تشکیل نداد؛ هرگز در پی ترویج یهودیت نرفت و متمدنانه جامعهٔ درونیِ خودش را ساخت...
این اوجِ تمدن و انسانیت بود! دقیقاً همان الگوی درخشان و حماسی که در پارسیان هند می‌بینید؛
آنان نیز بعد از حمله اعراب وقتی نتوانستند مقابل پروسهٔ شومِ مزدیسنازدایی بایستند، اشک‌ریزان به هند رفتند، اما آن‌قدر متمدنانه و شرف‌مندانه رفتار کردند که هندیانِ امروز، به پارسیانِ هند بیشتر از خودشان احترام می‌گذارند!
اما آه از اروپای وحشی که همیشه یهودیان را سلاخی کرد و عجب که حتی همین الان هم دست از یهودستیزی برنمی‌دارد!
ما با تمامِ وجود می‌بینیم که این اروپای بی‌وفا در حق ایران و ایرانیان نیز همیشه بدی کرده است؛
حتی همین امروز که همه دنیا دست از حمایت از جمهوری اسلامی برداشتند، اروپا همچنان زالووار در تلاش برای بقای این رژیمِ یهودستیز و ایران‌ستیز است!
اما برگردیم به داستانِ حماسیِ ملت یهود...
این ملت بعد از فاجعهٔ هولوکاست، در میانِ دود و خاکسترِ کوره‌ها، ناگهان از خواب غفلت بیدار شد و با تمامیِ وجودش فهمید که بقا تنها و تنها از راه قدرت امکان‌پذیر است!
پس سخت‌ترین و دست‌نیافتنی‌ترین آرمانِ جهان را روی شانه‌های خسته‌اش گذاشت:
بازگشت به سرزمین اصلی، اورشلیم، و تشکیلِ دوبارهٔ دولت اسرائیل!
اگر ۱۰۰ سال پیش به یک یهودیِ درهم‌شکسته می‌گفتی که قرار است به زودی به سرزمین اجدادی‌ات برگردی و دولت خودت را بسازی، شاید به تو می‌خندید؛ چون برای خودشان هم باورش سخت بود و بیشتر به یک رویای شیرین و آرزوی محال می‌مانست!
اما شنیده‌اید؟ اگر هولوکاست یهود را از خواب بیدار کرد، فاجعهٔ هفت اکتبر او را هوشیارِ هوشیار کرد!
فهمید که دیگر وقت تعلل نیست؛ باید برنامه‌های بلندمدت را به برنامه‌های کوتاه‌مدتِ ضربتی بدل کند و با سرعتِ هرچه تمام‌تر، محیط پیرامونی‌اش را امن و پاکسازی کند!
در این میان، نقش بی‌بی نتانیاهو، نقشِ راستینِ موسی است!
در حالی که افکار عمومیِ اسرائیل در یک تعلل و انفعالِ فرعونی به سر می‌برد، او شجاعانه قیام کرد و بدون ذره‌ای ترس، حکم به خروج از این انفعال داد.
سخنانِ دیروز او در مجمع عمومی سازمان ملل آن هم بعد از زنجیره‌ای از پیروزی‌های بزرگ و تاریخی مانند حذف نصرالله و خامنه‌ای، و تعمیقِ حوزهٔ اقتدارِ IDF تا تپه‌های علی‌الطاهر، تجلیِ عریان و درخشانِ این حقیقت بود!
او چون اسطورهٔ یهود، یعنی موسی، با ایمانی پولادین دل به دریای ملتهب و خروشانِ خاورمیانه زد و ملت یهود نیز با تمامِ وجود به او اعتماد کردند.
حالا تماشا کنید:
اسرائیل سالم و سرافراز از میان امواج خروشان خاورمیانه بیرون آمد، در حالی که دشمنان قسم‌خورده‌اش در میان همان امواج در حال خفه شدن و انهدام هستند!
@flith
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment