📌من دوباره زندگی معمول خود را، نیمی از سال در پاریس و نیمی دیگر در آمریکا از سر گرفتم. گلخانه ای نزدیک منزل ما بود و من به کاشتن گیاهان در آن پرداختم. به یاد دارم هر روز صبح مشتاقانه به سراغ گیاهها میرفتم و دیدن رشد آنها مرا به زندگی امیدوار میکرد.

🔹 در میان سالهای ۶۰ تصمیم گرفتیم که بدون قصد اقامت در نیویورک، نزدیک آن شهر زندگی کنیم. درباره منطقه گرینویچ در کانکتی کت که با نیویورک یک ساعت فاصله داشت، تعریف زیاد شنیده بودم. در آنجا خانه ای یافتیم مناسبتر از خانه ویلیامزتاون، در میان باغی زیبا با درختانی کهن. گرینویچ برای دوستداران طبیعت و کسانی که از تماشای تغییر فصول لذت میبرند، نوعی بهشت است.

🔹لیلا از اینکه میبایست بار دیگر از دوستانش جدا شود ناراضی بود امّا سرانجام به مدرسه جدیدش خو گرفت. علیرضا در دانشگاه پرینسون پذیرفته شد  و این موضوع موجب سربلندی من گردید. او تحصیلاتش را در رشته علوم آغاز کرد و پس از آن به تاریخ موسیقی گرایش پیدا کرد و این علاقه و شور در او پایدار ماند. فرحناز تحصیلات خود را در رشته روانشناسی در دانشگاه کلمبیا با موفقیت دنبال کرد. رضا هم مراکش را ترک کرده به کانکتی کت آمده بود و بدین ترتیب
ما توانستیم عادت جشن گرفتن عید نوروز را در خانواده از سر گیریم.

🔹در طول دهه هفتاد، من نقش سفیری را ایفا کردم که در حفظ منافع ایران میکوشد. پسرم نقش سیاسی خود را به طور کامل انجام میدهد و من اندک اندک در پیروی از خواستهای او به جایش سفر میکنم یا به ملاقات بعضی از شخصیتها میروم که به خاطر سابقه دوستی و آشنایی، آسانتر از پسرم میتوانم با آنها تماس بگیرم. در واقع زندگی سیاسی من پس از اینکه پسرم جانشین همسرم شده است، در توضیح وضع اسفناک ایران امروز به مخاطبینم، چه شخصیتها و چه افراد معمولی خلاصه میشود. در جریان اموری که در تهران یا دیگر شهرها اتفاق میفتد هستم و قسمتی از وقت روزانه من صرف آگاه کردن دیگران میگردد. معتقدم هر نفری را که قانع کنم، متّحد تازه ای در مبارزه خود برای آزادی ایران یافته ام.

کهن دیارا
🖋 علیاحضرت شهبانو فرح پهلوی