⭕️ افغانستان بهشت قاچاقچیان اسلحه می‌شود

📌 قاچاقچیان اسلحه در مرزهای پاکستان امیدوارند تجارت به حالت سابق بازگردد

🖌 بل ترو

♦️دقیقا همان وقتی که تصاویر تسخیر پایگاه‌های متروک ناتو در افغانستان به دست طالبان در سراسر جهان پخش شد، قاچاقچیان اسلحه کهنه‌کار پاکستانی تماس‌هایی دریافت کردند.

ویدیوهای سربازانی خسته که با سلاح‌های آمریکایی عکس می‌گیرند، ماشین‌های زرهی می‌رانند و حتی با بالگردهای ساخت ایالات متحده پرواز می‌کنند، باعث شده است جهانیان احساس خطرکنند؛ اما چند ۱۰۰ کیلومتر آن طرف‌‌تر، در کشور همسایه پاکستان، چشمان برخی‌ها برق می‌زند و فروشندگانی مثل احمد که دو دهه از عمر خود را برای قاچاق اسلحه از افغانستان برای مشتریان خاص خود صرف کرده‌‌اند، ظهور فرصتی برای خود را شاهدند.

او در تماسی ویدیویی با اشتیاق به مشتریان بالقوه خود می‌گوید: «ما منتظر و امیدواریم. ما هم‌اینک نیز سفارش‌هایی برای اسلحه ام‌۴ آمریکایی و هفت‌تیر داریم. در روزهای آینده امیدواریم و انتظار داریم به نوعی ترتیبی فراهم شود.»

پیشینه قاچاق میان پاکستان و افغانستان طولانی است اما در روزهای آغازین حمله به افغانستان در سال ۲۰۰۱ به رهبری ایالات متحده، به اوج رسید.

پاکستان که در منطقه‌ای راهبردی واقع است، شریان حیاتی اصلی سربازان ناتو بود و کشتی‌های سرشار از محصولاتی که از دریای عرب می‌آمدند، در کراچی لنگر می‌انداختند و محموله‌‌هایشان مسیری چند ۱۰۰ کیلومتری به سمت شمال تا افغانستان را می‌پیمودند.

کامیون‌ها و تریلی‌های ناتو به راحتی هدف حمله راهزنان قرار می‌گرفتند. مسیر آن‌ها از مناطق خطرناک معروفی نظیر گذر خیبر رد می‌شد که از میان رشته‌کوه‌های بین دو کشور می‌گذرد و زمانی از بخش‌های مهم جاده ابریشم بوده است.

بسیار پیش می‌آمد که کامیون‌ها با باری نیمه خالی به مقصد برسند یا به کل ناپدید شوند. در همین حال، مرزها به محل عبورومرور بدون مزاحمت قاچاقچیانی تبدیل شدند که از جنگ سوءاستفاده می‌کردند تا تسلیحات، تجهیزات نظامی، پوشاک و حتی موادغذایی لوکس غربی را از پایگاه‌های افغانستان به پاکستان ببرند.

بیشتر این محصولات قاچاق، از عینک‌های دید در شب گرفته تا کمربندهای مهمات، در جاهایی نظیر پیشاور به فروش می‌رسیدند؛ شهری نزدیک مرز شمال غربی با افغانستان که لقب معروف‌ترین بازار آن نزد افراد محلی به یاد جرج دبلیو بوش، «بازار بوش» است.

خبرنگاران محلی می‌گویند در آن دوران این محل آنقدر بی‌قانون بوده که تقریبا محله‌ای نیمه‌خودمختار «هیچ کس» بوده است. در اوج بحران، محصولات یاد شده آشکارا در خیابان‌های این شهر معامله یا به نقاط دوردست این کشور فرستاده می‌شدند.

با ادامه یافتن جنگ، این تجارت از رونق افتاد و مرزها و استان‌هایی که میزبان آن‌ها بودند، عمدتا به کنترل حکومت‌ها درآمدند. طبیعتا زنجیره عرضه محصولات ناتو به افغانستان هم تغییر کرد و پاکستان مرکزیت کمتری یافت و باعث شد برای حمله راهزنان در داخل این کشور فرصت‌های کمتری فراهم آید.

ادامه مطلب...