جهانِ پس از کرونا
حامد وکیلی
کرونا بیش از آنچه ابتدا تصور می‌کردم در حیات‌مان دارای نقش شده است. گمان می‌کردم مانند شیوع فصلی آنفولانزا، در زمان خاصی می‌آید (نهایتاً با شیوع سریع‌تر و راحت‌تر) و دوره کوتاهی سپری می‌شود (نهایتاً با تلفاتی سنگین‌تر) و می‌رود. اما انگار به‌این راحتی دست‌بردار نیست. بنا ندارم تا دقیق نشدنِ تخمینِ حضورِ کرونا، دست به تفسیری فراتر از واقعیتِ مشخص‌شده‌ی صحنه بزنم. از این روی، سعی بر این دارم که محتاطانه چند نکته بگویم.
۱– مطابق گفته‌های کارشناسان، مشخص نیست دقیقاً تا کی باید زیستِ قرنطینه‌ای ادامه داشته باشد. البته تخمین‌هایی زده‌اند که درصورت رعایت نسخه‌های متخصصان درمان (مانند رعایت فاصله اجتماعی و رعایت بهداشت فردی)، احتمالاً تا یکی‌دو ماه آینده، حالت فوق‌العاده به‌پایان برسد. اما تاکنون هیچ گزاره موثق علمی به ما اطمینان نمی‌دهد که پس از آن، «تهدید کرونا» برچیده شده باشد. به‌علتِ ناشناخته بودنِ این ویروس، ما چشم‌اندازی از پایان بحرانِ کرونا در جهان نداریم.
۲– مهم‌تر از این‌که افقِ پایانِ کرونا مبهم است، این است که از این به‌بعد هیچ اطمینانی نداریم که ویروس‌هایی از این‌دست و یا خطرناک‌تر از کرونا، به‌جان بشر نیفتند. درواقع، شواهد حکایت از ظهورِ تهدیدی جدید در جهان به‌نام «تهدیدِ ویروسی» می‌کند. اگر هم پیش‌تر، این تهدید وجود داشته، اما درک همگانی و عمومی از آن وجود نداشت. به‌عبارتی، از امروز باید «تهدید ویروسی» را در کنار سایر اَبَرتهدیدهای قریبِ بشر نام برد؛ تهدیدی که باید از این پس، آن را جدی و نزدیک تلقی کرد. هر آینه باید گرمیِ نفسِ یک ویروس را در نزدیکی خود حس کنیم.
۳– لذا اگر بخواهم درست‌تر بگویم، تاریخ پایانِ کرونا، تاریخ پایان این بحران نخواهد بود! از این به‌بعد باید با خوفِ ویروس زندگی کنیم. یعنی سایه تهدید ویروس‌ها را بر سرِ حیاتِ اجتماعی بشر، بسیار بیش‌تر از گذشته حس کنیم. تولد این تهدیدِ جدید، قطعاً ابعادِ حیاتِ جمعیِ ما را تحت تاثیر قرار خواهد داد. ضرورتاً شکلِ حیات اجتماعی بشر، بعداز کرونا، تغییر خواهد کرد. اما گستره این تغییر، بسته به تحولات آینده و اطلاعاتی است که بعداً به‌دست خواهیم آورد.
۴– ما سال‌ها است که با ظهور فضای مجازی، شبکه‌های اجتماعی در فضای مجازی، امکان‌های جدید تکنولوژیک در این فضا (خصوصاً اَپ‌ها) و… به ساحتِ جدیدی از حیات اجتماعی دست‌یافته‌ایم. اکنون در عصری هستیم، که ما هم واجدِ حیات اجتماعی فیزیکی و هم واجد حیات اجتماعیِ مجازی هستیم. درواقع، بشر دارای دوساحت از زیستِ‌جمعی شده‌است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/74942
حامد وکیلی
کرونا بیش از آنچه ابتدا تصور می‌کردم در حیات‌مان دارای نقش شده است. گمان می‌کردم مانند شیوع فصلی آنفولانزا، در زمان خاصی می‌آید (نهایتاً با شیوع سریع‌تر و راحت‌تر) و دوره کوتاهی سپری می‌شود (نهایتاً با تلفاتی سنگین‌تر) و می‌رود. اما انگار به‌این راحتی دست‌بردار نیست. بنا ندارم تا دقیق نشدنِ تخمینِ حضورِ کرونا، دست به تفسیری فراتر از واقعیتِ مشخص‌شده‌ی صحنه بزنم. از این روی، سعی بر این دارم که محتاطانه چند نکته بگویم.
۱– مطابق گفته‌های کارشناسان، مشخص نیست دقیقاً تا کی باید زیستِ قرنطینه‌ای ادامه داشته باشد. البته تخمین‌هایی زده‌اند که درصورت رعایت نسخه‌های متخصصان درمان (مانند رعایت فاصله اجتماعی و رعایت بهداشت فردی)، احتمالاً تا یکی‌دو ماه آینده، حالت فوق‌العاده به‌پایان برسد. اما تاکنون هیچ گزاره موثق علمی به ما اطمینان نمی‌دهد که پس از آن، «تهدید کرونا» برچیده شده باشد. به‌علتِ ناشناخته بودنِ این ویروس، ما چشم‌اندازی از پایان بحرانِ کرونا در جهان نداریم.
۲– مهم‌تر از این‌که افقِ پایانِ کرونا مبهم است، این است که از این به‌بعد هیچ اطمینانی نداریم که ویروس‌هایی از این‌دست و یا خطرناک‌تر از کرونا، به‌جان بشر نیفتند. درواقع، شواهد حکایت از ظهورِ تهدیدی جدید در جهان به‌نام «تهدیدِ ویروسی» می‌کند. اگر هم پیش‌تر، این تهدید وجود داشته، اما درک همگانی و عمومی از آن وجود نداشت. به‌عبارتی، از امروز باید «تهدید ویروسی» را در کنار سایر اَبَرتهدیدهای قریبِ بشر نام برد؛ تهدیدی که باید از این پس، آن را جدی و نزدیک تلقی کرد. هر آینه باید گرمیِ نفسِ یک ویروس را در نزدیکی خود حس کنیم.
۳– لذا اگر بخواهم درست‌تر بگویم، تاریخ پایانِ کرونا، تاریخ پایان این بحران نخواهد بود! از این به‌بعد باید با خوفِ ویروس زندگی کنیم. یعنی سایه تهدید ویروس‌ها را بر سرِ حیاتِ اجتماعی بشر، بسیار بیش‌تر از گذشته حس کنیم. تولد این تهدیدِ جدید، قطعاً ابعادِ حیاتِ جمعیِ ما را تحت تاثیر قرار خواهد داد. ضرورتاً شکلِ حیات اجتماعی بشر، بعداز کرونا، تغییر خواهد کرد. اما گستره این تغییر، بسته به تحولات آینده و اطلاعاتی است که بعداً به‌دست خواهیم آورد.
۴– ما سال‌ها است که با ظهور فضای مجازی، شبکه‌های اجتماعی در فضای مجازی، امکان‌های جدید تکنولوژیک در این فضا (خصوصاً اَپ‌ها) و… به ساحتِ جدیدی از حیات اجتماعی دست‌یافته‌ایم. اکنون در عصری هستیم، که ما هم واجدِ حیات اجتماعی فیزیکی و هم واجد حیات اجتماعیِ مجازی هستیم. درواقع، بشر دارای دوساحت از زیستِ‌جمعی شده‌است.
متن کامل در زیتون:
https://www.zeitoons.com/74942
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment