وقتی شرفیاب بودم خبر رسید که بچه های حردان تکریتی به صدام حسین در عراق سوءقصد کردهاند. (سپهبد حردان تکریتی را در کویت صدام حسین به وسیلۀ عوامل خودش ترور کرد.) گویا به چشم صدام هم صدمه رسیده است. عرض کردم: اولاً باید دید که این مسئله حقیقت دارد که بچه های تکریتی بوده اند، ثانیاً حالا حیف است از بین برود. فرمودند: به هر حال با ما که نسبت به قرارداد شط العرب کنار آمد و بالاخره توفیق یافتیم این لکّۀ ننگ را بعد از یکصد و پنجاه سال از دامان ایران بزداییم. قرار داد نفت که در زمان پدرم تمدید شد به بهترین صورتی درآوردیم، نه تنها نفت را در دست گرفتیم بلکه در قیمتگزاری هم توفیق یافتیم، جزایر را هم که مثل خاری از امپراتوری انگلیس در چشم ما بود باز گرفتیم و خلاصه تمام لکه های ننگ را زدوده ایم. عرض کردم: افسوس و هزار افسوس که این سند هیرمند مبادله شد، هیچ مناسب موقعیت امروز کشور و شاهنشاه بزرگ آن نبود شاهنشاه چیزی نفرمودند ولی گرفته شدند. بعد صحبت دخترها را پیش کشیدم. چیز عجیبی است. یک سال و نیم قبل، بین یک جمعیت خانوادۀ افسران در شیراز یک دختر آمریکایی مشاهده شد. با چه رمز و اصطرلاب(1) او را پیدا کردیم، ولی به هیچ وجه به نمی آید به تهران. با عصبانیت فرمودند: خوب، لازم نیست. اما من عرض کردم: الخیر فی ما وقع است. این{دختر} پدرش در شیراز کار میکند و آمریکاییهای ساده ممکن است خیلی حرفها بزنند، این را نادیده می گیریم. بعد از مدتی فرمودند: بی جهت اینقدر می ترسی. 1356/4/7 ج 6 / ص 515 و 516