پرده ششم
بخش سوم
دو روز بعد دکتر الهام تماس گرفت و گفت بیایید فرودگاه مهرآباد برویم بندر شهید رجایی همه چیزهایی که گفتید را باید نشانم بدهید. به کسی هم نگویید که داریم می رویم. خلاصه رفتیم رجایی. ما البته به معاون فنی وقت گمرک رجایی اطلاع دادیم! رفتیم و برخلاف همیشه که هر مهمانی می آمد یک مسیر تشریفاتی را طی می کرد، بردیم و یک سری چیزها را دید و بعد گفت این ها کجا بود؟ ما هشت بار به این استان سفر کردیم. چندبارش را خودم اینجا آمدم. چرا این ها را تا به حال ندیدم. چرا درب بندر در وسط بندر است؟! چرا آن درب این طور است؟ چرا پایانه اینقدر فاصله دارد تا بندر؟! و... گفتیم ما چه بگوییم؟ گفت ما را کجا می بردند نشان می دادند؟ گفتیم دفعه پیش ما نبودیم. این دفعه هستیم!
آخر حرف دکتر الهام این بود که هر کاری میخواهید بروید بکنید. ما دیگر فرصتی نداریم. منم تا هستم از شما حمایت می کنم.
آنجا بود که دکتر الهام گفت که اسمش را نبر بوده که رفته پیش ایشان و زیرآب ما را زده است.
در همان روزها معاون دکتر الهام آقای بزرگیان یک جلسه ای گذاشت در مورد موضوع استاندارد. ما با سی نفر از بچه ها به آن جلسه رفتیم! آنجا بود که اسمش را نبر جمعیت بچه ها در پای آسانسور را دید و گفت چه خبره؟ علی به شوخی به او گفت: کاری که می شود با دعوا حل کرد را چرا مذاکره کنیم؟!
در جلسه اسمش را نبر و سه چهار نفر از نوچه هایش بودند. قرار شد ما برویم توضیح بدهیم. رفتیم و توضیح دادیم که داریم چه می کنیم و چه گیری وجود دارد؟ گفتیم بیایید کمک کنید که کالا به داخل کشور بیاید نه این که قفل شود و نیاید.
در آن جلسه اسمش را نبر گفت شما حق ندارید پایتان را از گمرک بیرون بگذارید و بیخود کردید رفتید به استاندارد. در گمرک هر کاری میخواهید بکنید بکنید. بیرون از گمرک حق ندارید پا بگذارید!
اینجا اولین جایی بود که با اسمش را نبر چهره به چهره بحث و جدل کردیم. گفتیم به ما ربطی ندارد اقای فروزنده گفته بود این مشکل باید حل شود. با پررویی گفتیم حالا که اینطور شد می رویم مشکل را حل می کنیم و دعوایمان شد.
اولین بار که اسمش را نبر را دیدیم بعد از جلسه با حاج آقا پورمحمدی بود. میخواستند با ما قرارداد ببندند گفتند بیایید در دفتری خیابان فاطمی جلسه. در آن جلسه گفت که شرکت های هرمی را من جمع کردم. یک شب آمدیم ریختیم آنجا را گرفتیم و پلیس آمد و هرمی ها را یکشبه جمع کردیم. کار من بود و از این داستان ها. گفتیم میخواهیم با شما همکاری کنیم. اسمش را نبر گفت: یا شما باید با ما کار کنید یا آن معلمتان؟!
ما تعجب کردیم چون آنها همدیگر را میشناختند. جلسه بعدی گفتیم که به این دلایل [دلایلمان را شمردیم] ما میخواهیم با آن معلم کار کنیم. شما هم که ایشان را میشناسید پس با هم کار کنید.
یک داستانی تعریف کرد که در سازمان برنامه بودجه یک شرکتی بوده حرف ما را گوش نکرد و آخرش رفت زندان. ولی من با شما مشکلی ندارم! فقط کاری به کارتان ندارم و از این به بعد حمایت های من دیگر پشت شما نیست!!! حالا این که قبلا چه حمایتی کرده را کسی نمی داند!
اما اولین بار که بحث کردیم در همان جلسه استاندارد بود!
بعد از این ماجرا معلم ما گفت که با توجه به شرایط باید این کار قرارداد داشته باشد. در نتیجه یک جلسه ای با آقایان بزرگیان و برزگر برگزار کردند که نتیجه آن، قرارداد اتوماسیون سازی استاندارد شد.
مبلغ هم قرار شد هر چه آقای برزگر میگوید باشد. او هم مبلغ قرارداد را ۶۰۰ میلیون تومان مشخص کرد. گویا به گروه دیگری میخواستند ۲ میلیارد تومان بدهند و قرار این شد که به ما ۶۰۰ میلیون تومان بدهند و معلم هم قبول کرد. قرارداد ۲۸ فروردین ۹۲ نوشته شد. همزمان با این قرارداد نامه ای در رسانه ها منتشر شد بر علیه معلم ما. نامه ای که ۵ ماه قبل از آن نوشته بود و در نتیجه تنها دلیل انتشار آن نامه در آن زمان همین بود.
داستان تازه شروع شده بود...
✅ @karkhone
بخش سوم
دو روز بعد دکتر الهام تماس گرفت و گفت بیایید فرودگاه مهرآباد برویم بندر شهید رجایی همه چیزهایی که گفتید را باید نشانم بدهید. به کسی هم نگویید که داریم می رویم. خلاصه رفتیم رجایی. ما البته به معاون فنی وقت گمرک رجایی اطلاع دادیم! رفتیم و برخلاف همیشه که هر مهمانی می آمد یک مسیر تشریفاتی را طی می کرد، بردیم و یک سری چیزها را دید و بعد گفت این ها کجا بود؟ ما هشت بار به این استان سفر کردیم. چندبارش را خودم اینجا آمدم. چرا این ها را تا به حال ندیدم. چرا درب بندر در وسط بندر است؟! چرا آن درب این طور است؟ چرا پایانه اینقدر فاصله دارد تا بندر؟! و... گفتیم ما چه بگوییم؟ گفت ما را کجا می بردند نشان می دادند؟ گفتیم دفعه پیش ما نبودیم. این دفعه هستیم!
آخر حرف دکتر الهام این بود که هر کاری میخواهید بروید بکنید. ما دیگر فرصتی نداریم. منم تا هستم از شما حمایت می کنم.
آنجا بود که دکتر الهام گفت که اسمش را نبر بوده که رفته پیش ایشان و زیرآب ما را زده است.
در همان روزها معاون دکتر الهام آقای بزرگیان یک جلسه ای گذاشت در مورد موضوع استاندارد. ما با سی نفر از بچه ها به آن جلسه رفتیم! آنجا بود که اسمش را نبر جمعیت بچه ها در پای آسانسور را دید و گفت چه خبره؟ علی به شوخی به او گفت: کاری که می شود با دعوا حل کرد را چرا مذاکره کنیم؟!
در جلسه اسمش را نبر و سه چهار نفر از نوچه هایش بودند. قرار شد ما برویم توضیح بدهیم. رفتیم و توضیح دادیم که داریم چه می کنیم و چه گیری وجود دارد؟ گفتیم بیایید کمک کنید که کالا به داخل کشور بیاید نه این که قفل شود و نیاید.
در آن جلسه اسمش را نبر گفت شما حق ندارید پایتان را از گمرک بیرون بگذارید و بیخود کردید رفتید به استاندارد. در گمرک هر کاری میخواهید بکنید بکنید. بیرون از گمرک حق ندارید پا بگذارید!
اینجا اولین جایی بود که با اسمش را نبر چهره به چهره بحث و جدل کردیم. گفتیم به ما ربطی ندارد اقای فروزنده گفته بود این مشکل باید حل شود. با پررویی گفتیم حالا که اینطور شد می رویم مشکل را حل می کنیم و دعوایمان شد.
اولین بار که اسمش را نبر را دیدیم بعد از جلسه با حاج آقا پورمحمدی بود. میخواستند با ما قرارداد ببندند گفتند بیایید در دفتری خیابان فاطمی جلسه. در آن جلسه گفت که شرکت های هرمی را من جمع کردم. یک شب آمدیم ریختیم آنجا را گرفتیم و پلیس آمد و هرمی ها را یکشبه جمع کردیم. کار من بود و از این داستان ها. گفتیم میخواهیم با شما همکاری کنیم. اسمش را نبر گفت: یا شما باید با ما کار کنید یا آن معلمتان؟!
ما تعجب کردیم چون آنها همدیگر را میشناختند. جلسه بعدی گفتیم که به این دلایل [دلایلمان را شمردیم] ما میخواهیم با آن معلم کار کنیم. شما هم که ایشان را میشناسید پس با هم کار کنید.
یک داستانی تعریف کرد که در سازمان برنامه بودجه یک شرکتی بوده حرف ما را گوش نکرد و آخرش رفت زندان. ولی من با شما مشکلی ندارم! فقط کاری به کارتان ندارم و از این به بعد حمایت های من دیگر پشت شما نیست!!! حالا این که قبلا چه حمایتی کرده را کسی نمی داند!
اما اولین بار که بحث کردیم در همان جلسه استاندارد بود!
بعد از این ماجرا معلم ما گفت که با توجه به شرایط باید این کار قرارداد داشته باشد. در نتیجه یک جلسه ای با آقایان بزرگیان و برزگر برگزار کردند که نتیجه آن، قرارداد اتوماسیون سازی استاندارد شد.
مبلغ هم قرار شد هر چه آقای برزگر میگوید باشد. او هم مبلغ قرارداد را ۶۰۰ میلیون تومان مشخص کرد. گویا به گروه دیگری میخواستند ۲ میلیارد تومان بدهند و قرار این شد که به ما ۶۰۰ میلیون تومان بدهند و معلم هم قبول کرد. قرارداد ۲۸ فروردین ۹۲ نوشته شد. همزمان با این قرارداد نامه ای در رسانه ها منتشر شد بر علیه معلم ما. نامه ای که ۵ ماه قبل از آن نوشته بود و در نتیجه تنها دلیل انتشار آن نامه در آن زمان همین بود.
داستان تازه شروع شده بود...
✅ @karkhone
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment