«واژهی «سرمایهداری» تبدیل به واژهای چندوجهی شده است که مارکسیستها تقریباً در مورد همهی جوامع جهان، بهجز چند کشور احتمالاً فئودالیستی، و ملل کمونیستی، بهکار میبرند. مثلاً، مارکسیستها، هند را بهعنوان یک کشور سرمایهداری معرفی میکنند، ولی هند، که مسحور شبکهی عظیم و وحشتناکی از محدودیتها، کاستها، مقررات دولتی، و امتیازات انحصاری شده، بیش از حد تصور با سرمایهداری بازار آزاد فاصله دارد. اگر ما بخواهیم مفهوم «سرمایهداری» را حفظ کنیم، پس، باید میان «سرمایهداری بازار آزاد» از یک سو، و «سرمایهداری دولتی» از سوی دیگر تمییز قائل شویم. این دو در ذات و پیامدها همچون روز و شب متفاوتند. سرمایهداری بازار آزاد شبکهای از مبادلات آزاد و داوطلبانه است که در آن تولیدکنندگان، از طریق قیمتهای داوطلبانهای که به آنان رسیده است، کار میکنند، تولید میکنند و محصولاتشان را با محصولات دیگران مبادله میکنند. سرمایهداری دولتی عبارتست از یک یا چند گروه که با مصادرهی تولیدات دیگران با زور و خشونت با بهکارگیری دستگاه اجبار حکومت -دولت- برای خود سرمایه جمع میکنند.»
مورای روتبارد، جدالهای اقتصادی
از کانال درباره ی آزادی
@austrianschool⏪