مادر که عمرش بلند باد تعریف می‌کند. تابستانی به روستای طاسران به خانه‌ی خواهر بزرگش رفته بود و چند روزی آنجا بوده است.
روزی ماری بزرگ در خانه دیده می‌شود که با هیاهوی اهل خانه از نظرها غیب می‌شود.
خاله‌ کسی را می‌فرستد پی سیده‌باجی که بیاید مار را بگیرد.
سیده‌باجی از خاندانی بوده که مارها در حکمشان بوده‌اند.
سیده باجی کار و بارش را می‌گذارد و چادر چارچوق می‌کند و می‌آید. همان حیاط می‌ایستد و بلند می‌گوید:
حیوان خدا! چرا آمده‌ای به اینجا و این‌ها را ترسانده‌ای بیا برویم که من هم کار دارم.
خبری از مار نمی‌شود.
بار دوم با صدای بلندتر می‌گوید: حیوان خدا! مگر با تو نیستم بیا که بچه‌هایت مانده‌اند.
باز هم از مار خبری نمی‌شود.
بار سوم داد می‌گوید: حیوان خدا! کاری نکن که غیظ کنم... بیا برویم.
مار از لابه‌لای تیرهای چوبی سقف آویزان می‌شود و پایین می‌افتد.
سیده باجی دامنش را می‌گیرد و مار در دامنش چنبره می‌زند. سیده باجی دامن برمی‌چیند و می‌رود.