باورهای دینی عموماً در عمیقترین یاختههای نهاد فرد ریشه دارند و اساساً از همین رو رسوخ به این باورها دشوار و وارسی و تفتیش آنها قبیح انگاشته میشود.
اگر این باورها از پشتوانهی قدرتمند عقلانی و عقلایی بهرهمند نباشند به نوعی از دینداری بدل میشوند که ما آن را تحت عناوینی چون «قشریگری» و «عامیگری» میشناسیم.
آنچه امروز شاهدش هستیم، حاصل سیاستگذاری چندینسالهی آموزشی و حکومتی است. سیاست آموزشی در حوزهی اعتقادی به زعم حقیر چیزی جز تربیت دینی برمبنای صرفاً احساسی نبوده. به عنوان کسی که بیش از بیست سال در این حوزه فعالیت داشتهام، ندیدهام دورنمای دقیقی در مدارس(حتا مدارس مذهبی) برای تربیت دینی عمیق وجود داشته باشد و هرچه بوده، بیشتر(اگر نگوییم فقط!) حرکت بر مدار احساسات و بیتوجهی به ساختمان ذهنی دانشآموزان بوده.
همین موضوع در مقیاس بزرگتر و رسانهی ملی دمیدن در صور تبلیغی برای مفاهیم دینی است؛ بدون چالش، به دور از مباحث منطقی و عاری از حاکمیت ساختار فکری.
نتیجه میشود امروز؛ غدیر که از عمیقترین مفاهیم دینی است، یه یک «میهمانی چند کیلومتری» تقلیل مییابد و زیارت سیدالشهدا در اربعین به «راهپیمایی چند میلیونی» بدل میشود.
راستیآزمایی عرایضم کار چندان دشواری نیست؛ اینروزها تلویزیون را روشن کنید یا در اینستا چرخی بزنید! به نظرم چند دقیقه هم کفایت میکند.
#محسن_عظیمالشأن
🟩⬜️🟥@Ellinne