⭕️ شکست پروژه امنیتی ولی‌فقیه برای ترغیب مردم به شرکت در انتخابات؛ رای بی رای
📌 اولین صدای مخالفت با تحریم از حزب کارگزاران سازندگی بلند شد
♦️تنها دو روز تا برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰ در ایران باقی مانده است و چنین به نظر می‌آید که بخش بزرگی از جامعه هیچ زمانی تا این اندازه بر سر شرکت نکردن در انتخابات اتفاق‌نظر نداشته‌اند و پروژه امنیتی دوقطبی‌سازی حکومت برای جلب مشارکت شکست‌خورده است؛ هرچند علی خامنه‌ای تاکید کرده است که «رای دادن واجب شرعی است» و همه ارکان حکومت از «فرمان تا میدان» هم تلاش دارند در صحنه جهانی اثبات کنند که عموم مردم ایران با وجود سرکوب حکومت اسلامی، سیاست‌های نظام را تایید می‌کنند.
در این شرایط در نظر بسیاری «تحریم انتخابات» تنها راه بدون خشونت و خونریزی برای اعتراض به استبداد و رساندن پیام میل به تغییر اوضاع نزد عموم مردم است.
آنچه مردم را از مشارکت سیاسی به‌عنوان راه‌حل تغییر ناامید کرد
در چهار سال گذشته موارد زیر سرخوردگی شدید مردم از مشارکت سیاسی درون نظام جمهوری اسلامی را سبب شده است:
- به وعده‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی عمل نکردن اصلاح‌طلبان و دولت مورد حمایت آنان
- بحران بی‌سابقه اقتصادی و معیشتی و دست در جیب مردم بردن دولت از طریق بورس و بانک‌ها
- سرکوب مردم و «شلیک به سر به جای پا» وزارت کشور حسن روحانی و جریان‌های امنیتی درون حکومت اسلامی در سال‌های ۹۶ و ۹۸ که به کشته شدن چند هزار ایرانی منجر شد
-شلیک به هواپیمای اوکراینی و نپذیرفتن مسئولیت آن
-موج زندانی کردن و اعدام مخالفان
عملکرد دولتی که قرار بود از ملت در برابر اسلحه حاکمیت دفاع کند اما با حکومت بر سر سرکوب مردم تفاهم کرد، باعث شد جامعه به نیروهای خشمگین از حاکمیت، اصلاح‌طلبان و دولت مورد حمایت آنان تبدیل شود. در این میان، اقدام شورای نگهبان در رد صلاحیت همه نامزدهای اصلاح‌طلب و میانه‌رو در ماه گذشته، برای نخستین‌بار جامعه سرخورده را با بخشی از جریان‌های سیاسی درون حکومت در شعار «رای بی رای» به تفاهم رساند.
حامیان تحریم انتخابات چه گروه‌هایی‌اند؟
حامیان رای ندادن در انتخابات که اعتقاد دارند آخرین راه مدنی اعتراض به نامشروع بودن عملکرد حکومت اسلامی، گرفتن مشروعیت آن است، گروه‌های مختلف مردمی و سیاسی به شرح زیر را شامل می‌شود:
مادران داغدار و دادخواه از خاوران تا آبان؛ طیف محرومان و اقشار فقیر و بی‌بضاعت جامعه؛ طبقه متوسط اجتماعی که در چند سال گذشته به شدت تحقیر و سرکوب شده‌اند؛ چهره‌های فرهنگی شناخته شده که در سال‌های قبل با امید به صندوق رای مردم را به حضور در انتخابات تشویق کرده بودند؛ گروه‌ها و چهره‌های سیاسی شناخته شده که منافعی درون حکومت ندارند؛ گروه‌های سیاسی مستقل و مدنی؛ چهره‌های شاخص اقلیت‌های قومی؛ چهره‌های سیاسی خارج از کشور؛ فعالان حقوق بشر.
فشار امنیتی برای تشویق مردم به مشارکت در انتخابات
از روز شکل‌گیری کارزار مخالفت با رای دادن در انتخابات، گردانندگان کارزارها و چهره‌های سیاسی و غیرسیاسی که شرکت نکردن خود در انتخابات را اعلام کرده بودند، برای پس گرفتن نظر خود زیر فشار قرار گرفتند.
محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور سابق نخستین فردی بود که پس از رد صلاحیت، انتخابات پیش رو را غیرقانونی دانست و اعلام کرد در آن شرکت نمی‌کند و سپس علنا از فشار نهاد امنیتی اطلاعات سپاه پاسداران خبر داد.
فائزه هاشمی، دختر اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس‌جمهور اسبق نیز در همین زمان و حتی پیش از اعلام رد صلاحیت‌ها با انتقاد تند از اصلاح‌طلبان و به صورت ضمنی فرصت طلب خواندن آنان اعلام کرد که نباید در انتخابات پیش رو مشارکت کرد و شرح داد که افراد تا چه اندازه برای کنارگذاشتن این نظر زیر فشارند.
ادامه مطلب...
🖌 داریوش معمار
📌 اولین صدای مخالفت با تحریم از حزب کارگزاران سازندگی بلند شد
♦️تنها دو روز تا برگزاری انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰ در ایران باقی مانده است و چنین به نظر می‌آید که بخش بزرگی از جامعه هیچ زمانی تا این اندازه بر سر شرکت نکردن در انتخابات اتفاق‌نظر نداشته‌اند و پروژه امنیتی دوقطبی‌سازی حکومت برای جلب مشارکت شکست‌خورده است؛ هرچند علی خامنه‌ای تاکید کرده است که «رای دادن واجب شرعی است» و همه ارکان حکومت از «فرمان تا میدان» هم تلاش دارند در صحنه جهانی اثبات کنند که عموم مردم ایران با وجود سرکوب حکومت اسلامی، سیاست‌های نظام را تایید می‌کنند.
در این شرایط در نظر بسیاری «تحریم انتخابات» تنها راه بدون خشونت و خونریزی برای اعتراض به استبداد و رساندن پیام میل به تغییر اوضاع نزد عموم مردم است.
آنچه مردم را از مشارکت سیاسی به‌عنوان راه‌حل تغییر ناامید کرد
در چهار سال گذشته موارد زیر سرخوردگی شدید مردم از مشارکت سیاسی درون نظام جمهوری اسلامی را سبب شده است:
- به وعده‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی عمل نکردن اصلاح‌طلبان و دولت مورد حمایت آنان
- بحران بی‌سابقه اقتصادی و معیشتی و دست در جیب مردم بردن دولت از طریق بورس و بانک‌ها
- سرکوب مردم و «شلیک به سر به جای پا» وزارت کشور حسن روحانی و جریان‌های امنیتی درون حکومت اسلامی در سال‌های ۹۶ و ۹۸ که به کشته شدن چند هزار ایرانی منجر شد
-شلیک به هواپیمای اوکراینی و نپذیرفتن مسئولیت آن
-موج زندانی کردن و اعدام مخالفان
عملکرد دولتی که قرار بود از ملت در برابر اسلحه حاکمیت دفاع کند اما با حکومت بر سر سرکوب مردم تفاهم کرد، باعث شد جامعه به نیروهای خشمگین از حاکمیت، اصلاح‌طلبان و دولت مورد حمایت آنان تبدیل شود. در این میان، اقدام شورای نگهبان در رد صلاحیت همه نامزدهای اصلاح‌طلب و میانه‌رو در ماه گذشته، برای نخستین‌بار جامعه سرخورده را با بخشی از جریان‌های سیاسی درون حکومت در شعار «رای بی رای» به تفاهم رساند.
حامیان تحریم انتخابات چه گروه‌هایی‌اند؟
حامیان رای ندادن در انتخابات که اعتقاد دارند آخرین راه مدنی اعتراض به نامشروع بودن عملکرد حکومت اسلامی، گرفتن مشروعیت آن است، گروه‌های مختلف مردمی و سیاسی به شرح زیر را شامل می‌شود:
مادران داغدار و دادخواه از خاوران تا آبان؛ طیف محرومان و اقشار فقیر و بی‌بضاعت جامعه؛ طبقه متوسط اجتماعی که در چند سال گذشته به شدت تحقیر و سرکوب شده‌اند؛ چهره‌های فرهنگی شناخته شده که در سال‌های قبل با امید به صندوق رای مردم را به حضور در انتخابات تشویق کرده بودند؛ گروه‌ها و چهره‌های سیاسی شناخته شده که منافعی درون حکومت ندارند؛ گروه‌های سیاسی مستقل و مدنی؛ چهره‌های شاخص اقلیت‌های قومی؛ چهره‌های سیاسی خارج از کشور؛ فعالان حقوق بشر.
فشار امنیتی برای تشویق مردم به مشارکت در انتخابات
از روز شکل‌گیری کارزار مخالفت با رای دادن در انتخابات، گردانندگان کارزارها و چهره‌های سیاسی و غیرسیاسی که شرکت نکردن خود در انتخابات را اعلام کرده بودند، برای پس گرفتن نظر خود زیر فشار قرار گرفتند.
محمود احمدی‌نژاد، رئیس‌جمهور سابق نخستین فردی بود که پس از رد صلاحیت، انتخابات پیش رو را غیرقانونی دانست و اعلام کرد در آن شرکت نمی‌کند و سپس علنا از فشار نهاد امنیتی اطلاعات سپاه پاسداران خبر داد.
فائزه هاشمی، دختر اکبر هاشمی رفسنجانی، رئیس‌جمهور اسبق نیز در همین زمان و حتی پیش از اعلام رد صلاحیت‌ها با انتقاد تند از اصلاح‌طلبان و به صورت ضمنی فرصت طلب خواندن آنان اعلام کرد که نباید در انتخابات پیش رو مشارکت کرد و شرح داد که افراد تا چه اندازه برای کنارگذاشتن این نظر زیر فشارند.
ادامه مطلب...
🖌 داریوش معمار
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment