‌
داریم می‌رویم رشت، با همان رنو۵... من نشسته‌ام کنارِ عباس که رانندگی می‌کند.
از قزوین که خارج می‌شویم، چشمم می‌اُفتد به کیلومترشمار ماشین. چیزی نمانده که شماره‌اش روند شود. شوق برم می‌دارد: «چه لذتی دارد پشت فرمان نشستن سر روند شدن شماره‌ای که ممکن است دیدنش دیگر دست ندهد یا سال‌ها باید بگذرد تا باز به این شماره برسد!»
نرسیده به اولین قهوه‌خانۀ کنار جاده، پیشنهاد می‌دهم نگه‌ داریم، پیاله‌ای چای بنوشیم.
چایم را سریع هورت می‌کشم و به‌بهانۀ این‌که می‌خواهم چیزی را از توی ماشین بردارم، سوییچ را از او می‌گیرم، می‌روم در ماشین را باز می‌کنم و می‌نشینم پشت فرمان.
می‌آید. مرا که نشسته پشت فرمان می‌بیند، لبخندزنان می‌گوید: «بشین بغل...»
می‌گویم: «کمی من برونم...»
حالا ایستاده کنار در: نه... خودم می‌شینم...
اِستارت می‌زنم و موتور را روشن می‌کنم.
ـ شما اجازه بده یه کم من بشینم... بعد...
ـ نمی‌شه...
ـ فقط چند کیلومتر...
در را باز می‌کند: حالا بشین اون‌ور... بعدِ چند کیلومتر، تو بشین...
شوخی/جدی می‌گوییم و می‌شنویم. از من اصرار است و از او انکار...
تا این‌که بالاخره می‌پرسد: «تو بگو چرا این‌همه اصرار داری الان بشینی پشت فرمان؟»...

چند یاد از دوست، عباس کیارستمی
یادداشتی از ناصر زراعتی
‌