با جراتی مثال زدنی حاضرم تمام زندگیم رو روی این شرط بت کنم که قطعا در انتهای سال 99 یا حتی 1400 و یا حتی بعد تر ها هم پیام هایی در انتهای سال تولید میشه که خداحافظ سال سیاه و زشت و و نام حیوان سال رو میزارن کنار یک سری الفاظ منفی و میگن که بیخود رو تو اینقدر جدی گرفتیم. قاعده ای نانوشته اما محصول مشترک هر ساله فضای رسانه ای این ممکلت که باید بهش شک کرد که چرا هر ساله کارنامه ای منفی رو نمره بندی و گزارش میکنه. با این مقدمه که اصلا ربطی به متن اصلی نداره وارد بحث بشیم. متنی که سرآغاز اون برای من با تفکر به یک جمله آغاز شد که همچنان هم با اون دست به گریبان هستم. "حواست باشه تو فقط یکبار زندگی میکنی. "
شاید برای زمانی دیگه و از تریبون دیگری اسم و نحوه اشناییم با این دوست جدیدِ کسب و کاریم رو بازگو کردم ولی الان کلا با یک عبارت توصیفی درباره اون کار دارم که اونم از زبان دوستش و نه خودش در تالار وحدت روایت شد. از اون جنس تعاریفی که دل ادم رو قلقلک میده که به یک سری نقطه دیگه وصلش کنی و یک داستان رو به با قلمت به تصویر بکشی. "نسل ششم تولیدکنندگان صنعت فرش" قطعا شما هم به مانند من و خیلیای دیگه قبل از این نمیدونسید که این رسمی مالوف برای فعالین این صنعت هست و به شدت هم براشون مهم و حائز اهمیت. برای مثال دوم از این جنس تمثیل ها یکی از بهترین گزینه ها پیشه طلاکوبی هست. حرفه ای که منتقل نمیشه به هیچ کس مگر و تنها اگر پدرت یک طلاکوب بوده باشه و بخواد که این ارث رو که فقط به صورت خونی منتقل میشه و امورش داده میشه رو هم به نام تو بزنه. یک مثال دیگه رو هم توشه راه کنیم. چقدر در مورد چینی بندزن ها شنیدید؟ اونها چه خاطراتی از خودشون برای آیندگان به یادگار گذاشتند؟
خیلی از وقت هایی که در مورد کارآفرین ها بی هیچ چشم داشتی نوشتم خیلیا جهت گیری های متفاوت و نقطه نظرات عجیبی نسبت بهم داشتند. از اون سر طیف که شروع کنیم کلا میشه نتیجه گرفت از این پیام ها که همه کارآفرین ها دزد هستند و یک جایی زد و بند کردن تا امروز به این جایگاه رسیدن و هیچ کدوم در سلامت کاری کاملی به این جایگاه نائل نشدن تا این سر طیف که ایراد به جایی وارد هست و اتفاقا باهاش کار داریم. "این بزرگان که تو اینقدر اکرامشون میکنی چرا برای پرورش امثال خودشون هیچ تلاشی نمیکنند؟! "
همه ما اگر شوربختی گریبان گیرمون نشه و به همت ملت همیشه در صحنه ای که همشون 4،5 نفری با ماشین شخصی میرن مسافرت برای انجام امور واجب، کرونا نگیریم احتمالا متوسط یک چیزی بین 60 الی 70 سال عمر با برکت ان شا الله از خدا میگیریم. فرقی هم نمیکنه چه پیشه ای داشته باشیم. از اون چینی بندزنه تا اون رییس بنیاد مسضعفین که ارزوی شهادت داره و عشقش اینه که اولین مهمان نوروزی فلان برنامه تلویزیونیه. نکته ای که هست اینه که اونها در یک مورد مشترک هستند اما خروجی های به شدت متفاوتی رو از خودشون صادر میکنند. بذارید با مثال بریم جلو. حسام ارمندهی کافه بازار، عباسعلی قصاعی چینی نطنز، مکتب اسدالله عسگر اولادی، گز کرمانی محسن حسین زاده کرمانی و... توی طول حیاتشون که همگی زنده هستند و سلامت و اگر ارزشی خلق کرده باشند اونقدر سمینار و همایش ازشون دعوت میشه و تقدیر میشه که حد نداره. ولی این برند ها و این اسم ها تا چند نسل و یا بهتر بگیم تا چند سال در اذهان مردم باقی و جاری هست؟ به مثال دوم دقت کنید. امروز مردم نطنز دیگه کارخونه ای به نام چینی نطنز ندارند و قصاعی جوهره خودش و اون برند سابق رو وقف چینی زرین کرد. مثال اخر چطوره؟ محسن کرمانی که امروز روی تمامی محصولات تولیدی این شرکت عکسش هست اما کسی خاطره ای از او به یادگار داره؟ اگر بخوام مثال هام رو با درگیری بیشتری ببریم جلو اینطور میگم که آیا بوانات شیراز بعد از عباس برزگر بازهم رونق فعلی رو داره؟ ندیده محمد جواد شکوری میتونه خودش رو نسل چندم راهبران آپارات تلقی بکنه؟ محمد قائم پناه وقتی نوه هاش از سر و کولش بالا میرن داستانی هایی که از کشون براشون روایت میکنه رو اونها تا چقدر بهش دقت میکنند؟ و تا چند سال اونها رو واجد ازش برای روایت کردن برای عموم میدونند؟ اصلا آیا اونقدر جرات این کار رو دارند اونها؟ قلم فرسایی بیش از این ممنوعه. من انچه که شرط بلاغت کلام بود رو گفتم و تفکر بیش از پیش روی این موضوع از جانب شماست.