ترجمه تازه به پایان آمده‌ام از کتاب "Gnosis" کورت رودولف از پروژه‌های بسیار پرحاصل اندیشگی برای من شد، زیرا رشته‌ای را به دستم داد که با آن می‌شود دو وجه بسیار بارز و ممتازِ فرهنگ‌پسااسلامی ایران را به انتظامِ فهمی کشید: تشیع و تصوف.
طُرفه این که در این بیش از صدسال که از زمان ذکاءالملک فروغی تاکنون که شروع کرده‌ایم تا از نگاه تحقیقی به مآثرفرهنگی‌مان بنگریم، و آدم‌های بسیار بزرگی هم از جلال‌الدین‌همایی‌ها تا فروزانفرها و زرین‌کوب‌ها و زریاب‌خویی‌ها داشته‌ایم، نه احدی متوجه ساختار گنوستیکی تصوف و تشیع شده بود و نه اصلا هیچیک از این بزرگان فهمی عمیق‌تر از سطح نسبت به جریان "گنوزیس" (که یک پایه‌اش "ایران" بود) داشتند یا که پیدا کردند!
هانری‌کوربن که کرسی‌دار دانشگاهی پیشینِ آقای دکتر امیرمعزی بود، اولا گنوزیس را خوب می‌شناخت و ثانیا سرشت گنوستیکی تشیع را هم می‌دانست و حتی کتابی درباره ساختار گنوستیکی تشیع اسماعیلی نوشته بود، اما در ایران دم برنیاورد! لابد نمی‌خواست در ایران برای خودش دشمن‌تراشی بکند. همین احتیاط را در سخنان دکتر امیرمعزی هم شاهدیم که تنها دوبار سخن از گنوستیک‌ها به میان آورد، اما بهرحال اصل مطلب را گفت، بویژه آنجا که درباره ربطِ "ولایت‌علی" با انگاره (بازهم گنوستیکیِ) "مسیح" سخن می‌گفتند.
دراین میان، در بخش پرسش‌وپاسخ که ایشان می‌گویند روشن نیست که چرا "کوفه" (یا همان "حیره"ای که موطن میانرودانی گنوستیک‌ها بود) وطن شیعه شد، برای من روشن نشد که چرا این پرسشی برای ایشان است! اگر کوفه زادگاه تشیع‌ای نمی‌شد که از پیش قرارگاه گنوستیک‌ها بود، آنگاه جای تعجب می‌بود!
اما در نگاهی از بالا به خودمان، باید گفت که تاخت‌تاز بنیادگرایی شیعی دراین چهل و چندسال در ایران گویی که کلید بیداریِ ما از افسون "فرهنگ" را زده است. ما اینک داریم به خودِ "فرهنگی"مان از بیرون تماشا می‌کنیم. از این منظر است که بجای الاهیاتِ خودارضایی و مصادره‌به مطلوب کننده‌ای که دراین پانزده قرن در آن غوطه‌خورده‌ایم، به آرامی چون ماهی بر "آب" داریم "آگاه" می‌شویم.
این آگاهیِ objective بر "فرهنگ"، طلیعه ورود ما به سپهرِ مدرن است که میدان تحقیقِ‌علمی است، نه شیفتگیِ "ایمان".
درست از همین‌روست که مدعیان تحقیق تاریخی چون آقای دکتر رسول جعفریان از این سخنان دکتر امیرمعزی برآشفتند. نکته اینجاست که آقای دکتر جعفریان محققِ در تاریخ نیستند، بلکه از متولیان "ارتودوکسی" تشیعِ جعفری‌اند. متولیِ ارتودوکسی به مصداقِ "وحرمنا علیه‌المراضع" نمی‌تواند که گام در وادی objectivism علمی بگذارد! زیرا ایشان به عنوان متولیِ ارتودوکسی - که لباس‌اش نیز بر تن‌شان است - بر آن هستند که "حقیقت‌وواقعیت" را یافته‌اند که همانی‌است که "ارتودوکسیِ" موردِ باورِ ایشان می‌گوید.
الباقی تلاش‌های چنین افرادی جز گردآوری شواهد برای تائید باور خودشان نیست، که البته ایستاری "کلامی" است. آقای جعفریان یک "متکلم" در حوزه تاریخ‌اند و نه یک محقق در آن حوزه. این دو مقام را نباید باهم خَلط کرد.
https://t.me/arshivefarhikhtegan/622
علی صاحب‌الحواشی
جان آگه با #فرهیختگان
طُرفه این که در این بیش از صدسال که از زمان ذکاءالملک فروغی تاکنون که شروع کرده‌ایم تا از نگاه تحقیقی به مآثرفرهنگی‌مان بنگریم، و آدم‌های بسیار بزرگی هم از جلال‌الدین‌همایی‌ها تا فروزانفرها و زرین‌کوب‌ها و زریاب‌خویی‌ها داشته‌ایم، نه احدی متوجه ساختار گنوستیکی تصوف و تشیع شده بود و نه اصلا هیچیک از این بزرگان فهمی عمیق‌تر از سطح نسبت به جریان "گنوزیس" (که یک پایه‌اش "ایران" بود) داشتند یا که پیدا کردند!
هانری‌کوربن که کرسی‌دار دانشگاهی پیشینِ آقای دکتر امیرمعزی بود، اولا گنوزیس را خوب می‌شناخت و ثانیا سرشت گنوستیکی تشیع را هم می‌دانست و حتی کتابی درباره ساختار گنوستیکی تشیع اسماعیلی نوشته بود، اما در ایران دم برنیاورد! لابد نمی‌خواست در ایران برای خودش دشمن‌تراشی بکند. همین احتیاط را در سخنان دکتر امیرمعزی هم شاهدیم که تنها دوبار سخن از گنوستیک‌ها به میان آورد، اما بهرحال اصل مطلب را گفت، بویژه آنجا که درباره ربطِ "ولایت‌علی" با انگاره (بازهم گنوستیکیِ) "مسیح" سخن می‌گفتند.
دراین میان، در بخش پرسش‌وپاسخ که ایشان می‌گویند روشن نیست که چرا "کوفه" (یا همان "حیره"ای که موطن میانرودانی گنوستیک‌ها بود) وطن شیعه شد، برای من روشن نشد که چرا این پرسشی برای ایشان است! اگر کوفه زادگاه تشیع‌ای نمی‌شد که از پیش قرارگاه گنوستیک‌ها بود، آنگاه جای تعجب می‌بود!
اما در نگاهی از بالا به خودمان، باید گفت که تاخت‌تاز بنیادگرایی شیعی دراین چهل و چندسال در ایران گویی که کلید بیداریِ ما از افسون "فرهنگ" را زده است. ما اینک داریم به خودِ "فرهنگی"مان از بیرون تماشا می‌کنیم. از این منظر است که بجای الاهیاتِ خودارضایی و مصادره‌به مطلوب کننده‌ای که دراین پانزده قرن در آن غوطه‌خورده‌ایم، به آرامی چون ماهی بر "آب" داریم "آگاه" می‌شویم.
این آگاهیِ objective بر "فرهنگ"، طلیعه ورود ما به سپهرِ مدرن است که میدان تحقیقِ‌علمی است، نه شیفتگیِ "ایمان".
درست از همین‌روست که مدعیان تحقیق تاریخی چون آقای دکتر رسول جعفریان از این سخنان دکتر امیرمعزی برآشفتند. نکته اینجاست که آقای دکتر جعفریان محققِ در تاریخ نیستند، بلکه از متولیان "ارتودوکسی" تشیعِ جعفری‌اند. متولیِ ارتودوکسی به مصداقِ "وحرمنا علیه‌المراضع" نمی‌تواند که گام در وادی objectivism علمی بگذارد! زیرا ایشان به عنوان متولیِ ارتودوکسی - که لباس‌اش نیز بر تن‌شان است - بر آن هستند که "حقیقت‌وواقعیت" را یافته‌اند که همانی‌است که "ارتودوکسیِ" موردِ باورِ ایشان می‌گوید.
الباقی تلاش‌های چنین افرادی جز گردآوری شواهد برای تائید باور خودشان نیست، که البته ایستاری "کلامی" است. آقای جعفریان یک "متکلم" در حوزه تاریخ‌اند و نه یک محقق در آن حوزه. این دو مقام را نباید باهم خَلط کرد.
https://t.me/arshivefarhikhtegan/622
علی صاحب‌الحواشی
جان آگه با #فرهیختگان
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment