💠پیام سهیلا حجاب (زندانی سیاسی/ زندان مرکزی کرمانشاه) به جاوید رحمان گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل / صفحه ۱
وضعیت زندانیان داستان غم‌انگیزی دارد و شرایط زندان‌ها در جمهوری اسلامی بسیار رغت‌بار است.
حقوق بشر در جمهوری اسلامی معنا و مفهومی ندارد و حق هیچ بشری در ایران تحت این حاکمیت (چه بیرون از زندان و چه درون) رعایت نمی‌شود.
در اداره زندان‌ها، سیستم و تشکیلات علمی و صحیحی وجود ندارد، اصلاح و تربیت فرد مجرم بنظر امری زائد است. بدون هیچ شک و شبهه‌ای زندان‌های ما ناقص و ملال‌آور است و به هیچ وجه قابل مقایسه با زندان‌های اروپایی و حتی ترکیه و لبنان نیست.
حقوق بشر در ایران بسیار کم‌رنگ بوده و فقط روی کاغذ از آن صحبت می‌شود، تمام آنچه تحت عنوان حمایت از زندانی هنگام خروج وی از محبس صحبت می‌شود، صرفا تبلیغات سیاسی برای حکومت است.
زندانیان بیمار و بی‌پول و بدون سرپرست، حتی در زندان نیز مرتکب جرم می‌شوند.
در مورد حقوق زندانی از وکیل، روانشناس و متخصص روانکاو دائما حرف زده می‌شود ولی عملا اثری مشهود نیست. افراد پس از خروج از زندان فاسدتر و تبهکارتر می‌شوند.
زندان‌ها در ایران کاملا پلیسی و نظامی اداره می‌شوند و به نهادهای امنیتی، انتظامی وابسته هستند. مستخدمان زندان مرکب از افسر نگهبان و پاسبانانی که هیچگونه تخصصی در امر نگهداری از زندانیان نداشته، با توزیع مواد مخدر در میان زندانیان، زندان را وسیله اشاعه و درآمد، فرض می‌کنند.
حقوق مادی زندانیان و به تبع زندانیان سیاسی نظیر محل سکنی، امور بهداشتی، دارویی، درمانی، امور تغذیه با حداقل استاندارد هم مطابق نیست تا مطابق الزامات بهداشتی و رعایت شرایط آب‌و‌هوایی در اتاق‌های محبس مثل نور، تهویه مناسب و حرارت و دوش آب گرم به شکل قابل قبول نیست.
امکان استحمام و دوش گرفتن بنحوی نیست که زندانی به دفعات لازم و طبق شرایط فصلی و جغرافیایی بتواند حمام کند و زندانیان به دلیل استحمام با آب سرد دچار بیماری‌های متعدد می‌شوند.
در برخی از زندان‌ها هر دو هفته یکبار امکان دوش گرفتن فراهم است و من لازم به ذکر می‌دانم که در قرن ۲۱، ما برای دوش گرفتن سطل آب را زیر نور و حرارت خورشید قرار داده تا گرم شود و از آن برای استحمام استفاده کنیم.
بهداشت روان و بهداشت محیط در زندان‌های جمهوری اسلامی، خدمات روان‌پزشکی و دندانپزشکی مناسب در دسترس زندانیان نیست، کمیت و کیفیت و نحوه تهیه و توزیع غذا، بهداشت و پاکیزگی زندان با مشکلات عدیده‌ای روبه‌روست.
اکثر زندانیان افسرده شده و مشخصا روانشناس زندان آنها را به خودکشی یا فروش اعضای بدن برای حل مشکلات ترغیب می‌کنند و مسئول حفاظت مدام در پی تهدید و ارعاب زندانیان به اشکال مختلف است.
عوامل حکومت به تفتیش عقاید زندانیان پرداخته و آنها را به انجام مراسم دینی مسلمانان مجبور می‌کنند. استفاده از تلفن و ملاقات با خانواده منوط به شرکت و حضور در مناسک دینی مسلمانان هست.
برنامه غذایی زندان‌ها یکنواخت بوده و دارای ویتامین و کالری کافی نیست. امکانات درمانی و عدم حضور پزشک و پرستار در زندان‌های کشور بخصوص زندان کرمانشاه موجب گردیده است که اگر فردی بیمار شود، ضرورت و فوریتی در خصوص درمان او وجود نداشته باشد.
سیستم قضایی جمهوری اسلامی از هرگونه تنبیه که سلامت جسمی، روانی زندانی را به خطر بیاندازد کوتاهی نمی‌کند. از روش زنجیر کردن، دستبند، پابند، تحقیر زندانی، تندگویی و دشنام، الفاظ رکیک، تنبیهات خشن و مشقت‌بار و موهن استفاده می‌کنند.
مکان‌های مختلف زندان به علت ظهور حشرات یا بروز اپیدمی و اشاعه ویروس و بیماری‌های فصلی و محلی، ضد عفونی نمی‌شود.
مار و عقرب دم سیاه و انواع حشرات ملخ و سوسک در زندان‌های کرمانشاه، قرچک ورامین، عادل آباد شیراز به دفعات رویت شده است.
مطابق اصل ۳۲ تا ۳۹ قانون اساسی جمهوری اسلامی منع توقیف خودسرانه افراد منع تبعید خودسرانه افراد، حق دادخواهی، حق داشتن وکیل، اصل قانونی بودن جرم و مجازات، اصل برائت یا فرضیه بی‌گناهی متهم تحت شکنجه و آزار جسمی برای اخذ اقرار یا اجبار اشخاص به ادای سوگند یا شهادت و در نهایت منع هتک حرمت و حیثیت کسی که بحکم قانون دستگیر، بازداشت یا زندانی شده است، لحاظ گردیده است.
اما این موارد هیچگونه مطابقتی با رفتار عوامل جمهوری اسلامی اعم از سیستم قضایی شامل بازجو، بازپرس، قاضی صادر کننده رای، قاضی اجرای احکام و به تبع مجموعه زندانبانی در ایران ندارد.
هیچ یک از مقامات فوق در اجرای وظایف خود مستقل عمل نمی‌کنند و تحت فشار نهادهای اطلاعاتی و امنیتی قرار دارند. مثلا دادستان در سیستم قضایی ایران یک ماشین تایپ برای اجرای فرامین نهادهای اطلاعاتی و امنیتی اطلاق می‌شود.
#سهیلا_حجاب
@PN_KFP
وضعیت زندانیان داستان غم‌انگیزی دارد و شرایط زندان‌ها در جمهوری اسلامی بسیار رغت‌بار است.
حقوق بشر در جمهوری اسلامی معنا و مفهومی ندارد و حق هیچ بشری در ایران تحت این حاکمیت (چه بیرون از زندان و چه درون) رعایت نمی‌شود.
در اداره زندان‌ها، سیستم و تشکیلات علمی و صحیحی وجود ندارد، اصلاح و تربیت فرد مجرم بنظر امری زائد است. بدون هیچ شک و شبهه‌ای زندان‌های ما ناقص و ملال‌آور است و به هیچ وجه قابل مقایسه با زندان‌های اروپایی و حتی ترکیه و لبنان نیست.
حقوق بشر در ایران بسیار کم‌رنگ بوده و فقط روی کاغذ از آن صحبت می‌شود، تمام آنچه تحت عنوان حمایت از زندانی هنگام خروج وی از محبس صحبت می‌شود، صرفا تبلیغات سیاسی برای حکومت است.
زندانیان بیمار و بی‌پول و بدون سرپرست، حتی در زندان نیز مرتکب جرم می‌شوند.
در مورد حقوق زندانی از وکیل، روانشناس و متخصص روانکاو دائما حرف زده می‌شود ولی عملا اثری مشهود نیست. افراد پس از خروج از زندان فاسدتر و تبهکارتر می‌شوند.
زندان‌ها در ایران کاملا پلیسی و نظامی اداره می‌شوند و به نهادهای امنیتی، انتظامی وابسته هستند. مستخدمان زندان مرکب از افسر نگهبان و پاسبانانی که هیچگونه تخصصی در امر نگهداری از زندانیان نداشته، با توزیع مواد مخدر در میان زندانیان، زندان را وسیله اشاعه و درآمد، فرض می‌کنند.
حقوق مادی زندانیان و به تبع زندانیان سیاسی نظیر محل سکنی، امور بهداشتی، دارویی، درمانی، امور تغذیه با حداقل استاندارد هم مطابق نیست تا مطابق الزامات بهداشتی و رعایت شرایط آب‌و‌هوایی در اتاق‌های محبس مثل نور، تهویه مناسب و حرارت و دوش آب گرم به شکل قابل قبول نیست.
امکان استحمام و دوش گرفتن بنحوی نیست که زندانی به دفعات لازم و طبق شرایط فصلی و جغرافیایی بتواند حمام کند و زندانیان به دلیل استحمام با آب سرد دچار بیماری‌های متعدد می‌شوند.
در برخی از زندان‌ها هر دو هفته یکبار امکان دوش گرفتن فراهم است و من لازم به ذکر می‌دانم که در قرن ۲۱، ما برای دوش گرفتن سطل آب را زیر نور و حرارت خورشید قرار داده تا گرم شود و از آن برای استحمام استفاده کنیم.
بهداشت روان و بهداشت محیط در زندان‌های جمهوری اسلامی، خدمات روان‌پزشکی و دندانپزشکی مناسب در دسترس زندانیان نیست، کمیت و کیفیت و نحوه تهیه و توزیع غذا، بهداشت و پاکیزگی زندان با مشکلات عدیده‌ای روبه‌روست.
اکثر زندانیان افسرده شده و مشخصا روانشناس زندان آنها را به خودکشی یا فروش اعضای بدن برای حل مشکلات ترغیب می‌کنند و مسئول حفاظت مدام در پی تهدید و ارعاب زندانیان به اشکال مختلف است.
عوامل حکومت به تفتیش عقاید زندانیان پرداخته و آنها را به انجام مراسم دینی مسلمانان مجبور می‌کنند. استفاده از تلفن و ملاقات با خانواده منوط به شرکت و حضور در مناسک دینی مسلمانان هست.
برنامه غذایی زندان‌ها یکنواخت بوده و دارای ویتامین و کالری کافی نیست. امکانات درمانی و عدم حضور پزشک و پرستار در زندان‌های کشور بخصوص زندان کرمانشاه موجب گردیده است که اگر فردی بیمار شود، ضرورت و فوریتی در خصوص درمان او وجود نداشته باشد.
سیستم قضایی جمهوری اسلامی از هرگونه تنبیه که سلامت جسمی، روانی زندانی را به خطر بیاندازد کوتاهی نمی‌کند. از روش زنجیر کردن، دستبند، پابند، تحقیر زندانی، تندگویی و دشنام، الفاظ رکیک، تنبیهات خشن و مشقت‌بار و موهن استفاده می‌کنند.
مکان‌های مختلف زندان به علت ظهور حشرات یا بروز اپیدمی و اشاعه ویروس و بیماری‌های فصلی و محلی، ضد عفونی نمی‌شود.
مار و عقرب دم سیاه و انواع حشرات ملخ و سوسک در زندان‌های کرمانشاه، قرچک ورامین، عادل آباد شیراز به دفعات رویت شده است.
مطابق اصل ۳۲ تا ۳۹ قانون اساسی جمهوری اسلامی منع توقیف خودسرانه افراد منع تبعید خودسرانه افراد، حق دادخواهی، حق داشتن وکیل، اصل قانونی بودن جرم و مجازات، اصل برائت یا فرضیه بی‌گناهی متهم تحت شکنجه و آزار جسمی برای اخذ اقرار یا اجبار اشخاص به ادای سوگند یا شهادت و در نهایت منع هتک حرمت و حیثیت کسی که بحکم قانون دستگیر، بازداشت یا زندانی شده است، لحاظ گردیده است.
اما این موارد هیچگونه مطابقتی با رفتار عوامل جمهوری اسلامی اعم از سیستم قضایی شامل بازجو، بازپرس، قاضی صادر کننده رای، قاضی اجرای احکام و به تبع مجموعه زندانبانی در ایران ندارد.
هیچ یک از مقامات فوق در اجرای وظایف خود مستقل عمل نمی‌کنند و تحت فشار نهادهای اطلاعاتی و امنیتی قرار دارند. مثلا دادستان در سیستم قضایی ایران یک ماشین تایپ برای اجرای فرامین نهادهای اطلاعاتی و امنیتی اطلاق می‌شود.
#سهیلا_حجاب
@PN_KFP
Comments
Be the first to add a comment
Log in to comment